Τί να πω και τί να πεις…
Τί να πεις, πραγματικά, για τον φετινό Άρη; Πολλά υπάρχουν, μέχρι που φτάνει η στιγμή και τα λόγια στερεύουν.
Μόνο 1-2 λεπτάκια χρειαζόταν για να φτάσει σε μία νίκη επί του Λεβαδειακού που θα τον βοηθούσε. Οχι ότι θα έσβηνε τα πάντα και ξαφνικά «πάμε δυνατά». Ισα ίσα θα έριχνε λίγο τους τόνους και θα μετρίαζε την αγωνιστική κρίση που βιώνει φέτος, Μία αγωνιστική κρίση από την οποία δεν ξεφεύγει με τίποτα.
Μία κατάσταση που δεν έχει γιατρειά. Μία φάση… όλη λάθος στο φινάλε του αγώνα και εκεί που ο Άρης κρατούσε μία νίκη την οποία άξιζε βάσει της συνολικής εικόνας του αγώνα.
Και περισσότερο απείλησε. Και ενέργεια έβγαλε, πάνω στην οποία… έχτισε ώστε να περιορίσει την πιο παραγωγική ομάδα του πρωταθλήματος.
Η παρουσία του Χόνγκλα έκανε πιο ευέλικτο τον Χιμένεθ ώστε να τοποθετήσει τον Καμερουνέζο στη βάση του κέντρου και τον Μόντσου να ανέβει κοντά στον Ράτσιτς, παίζοντας ένα 4-3-3. Ο Άρης έβγαλε έναν εξτρά παίκτη στις γραμμές, πίεσε αποτελεσματικά την ανάπτυξη του Λεβαδειακού που σκόραρε στις δύο μόλις φάσεις που είχε στην εστία!
Ακόμα και όταν ο Οζμπολτ αιφνιδίασε στο 47′, ο Άρης πήρε κάποια λεπτά και βρήκε ξανά το μυαλό του. Πάλι μέσα από το πρέσινγκ δημιούργησε και με τον… κεραυνό του Ράτσιτς έκανε το 2-1.
Πώς γίνεται από εκεί και πέρα, ενώ διαχειρίζεσαι πολύ καλά το ματς και δεν απειλείσαι, σε μία φάση να τα… γκρεμίσεις όλα; Δείγμα κακής νοοτροπίας; Ισως. Δείγμα έλλειψης καθαρού μυαλού; Σίγουρα. Αδράνεια του προπονητή που έπρεπε να φρεσκάρει την ομάδα νωρίτερα; Και αυτό, ειδικά με τον Χόνγκλα που έβγαλε κούραση μετά το 70′ και ενώ υπάρχει ο Γαλανόπουλος… μόνο μία αλλαγή ως το 90΄και δύο στις καθυστερήσεις.
Οπως και να μοιράσεις τις ευθύνες, στο end of the day ο Άρης έφτασε σε μία ισοπαλία… σαν ήττα. Ναι μεν έδειξε καλά στοιχεία μετά την τραγωδία της Λάρισας, αλλά δεν μετράει από τη στιγμή που δεν κέρδισε. Οπως επίσης δεν μετράει επειδή το έχει κάνει ξανά. Δεν είχε, όμως, τη διάρκεια. Περισσότερα πυροτεχνήματα σε μία χρονιά που έχει σημαδευτεί περισσότερο από μέτριες ή κακές βραδιές, παρά καλές. Έτσι λοιπόν, το ρίσκο που παίρνει ο Άρης με την 5η θέση παραμένει και το ερώτημα παραμένει. Πότε θα σηκώσει κεφάλι;