استیصالِ ملی آنجا که سایهٔ بیگانه از استبدادِ خانگی کم‌هزینه‌تر می‌نماید

پاسخ به این پرسش را نمی‌توان در داوری‌های اخلاقیِ شتاب‌زده یا خطابه‌های هیجانی یافت. آنچه امروز شاهد آن هستیم، نه یک لغزش مقطعی، بلکه نشانه‌ای روشن از فروپاشی قرارداد اجتماعی است. هنگامی که دولت، به‌جای تضمین امنیت، کرامت و آیندهٔ شهروندان، خود به منبع دائمی تهدید، تحقیر و ناامنی بدل می‌شود، پیوند دولت–ملت از درون فرو می‌پاشد. در چنین وضعیتی، «بیگانه» نه به‌مثابه ناجی، بلکه به‌عنوان نیرویی بیرون از چرخهٔ سرکوب داخلی تصور می‌شود. این گرایش، انتخابی آگاهانه یا راهبردی نیست؛ واکنشی است به انسداد کا