در سالهای اولیه سده بیستم، تاریخ ایران را فقط مردان نوشتهاند
در دهههای ۱۳۰۰و۱۳۱۰ خ. دولت رضاشاه با تدوین مواد درسی یکنواخت، یکدستی بیشتر و دیدگاهی ایدئولوژیکی از تاریخ را برای افراد خارج از کلاسهای درس اعمال کرد. اکنون تاریخنگاران میتوانستند با تدریس و نگارشِ تاریخ به معاش خود هم بپردازند گرچه در گفتن و نوشتن، بهویژه به انتقاد از دولت، نظام سلطنتی یا مبانی شرعی مجاز نبودند. دستگاه سانسور دولتی در رژیم پهلوی نیز از احتمال طرح هر گونه امکان براندازی در مطالب تاریخی مطبوعات جلوگیری میکرد.