Το σύνδρομο της Στοκχόλμης
Η πρόσφατη καταδίκη των τεσσάρων ιδιωτών για το σκάνδαλο του Predator έφερε στο προσκήνιο ένα ρεσιτάλ από παρακολουθούμενους υπουργούς που έχουν μετατραπεί στους πιο πρόθυμους απολογητές της υπόθεσης, με νομικές ακροβασίες και επιλεκτική αμνησία.
Πρώτο παράδειγμα, ο Θάνος Πλεύρης. Αφού έσπευσε να πανηγυρίσει ότι δεν καταδικάστηκαν πολιτικά πρόσωπα, ξέχασε να αναφέρει κάποιες λεπτομέρειες. Ερωτηθείς γιατί όσοι στοχοποιήθηκαν δεν προσέτρεξαν στη δικαιοσύνη παρέλειψε να πει ότι το ερώτημα αφορά και τον ίδιο. Κι ότι ο καταδικασθείς Λαβράνος τυγχάνει κουμπάρος του.
Πάμε στον Νίκο Δένδια. Τον Απρίλιο του 2023 διαβεβαίωνε εμφατικά πως το να παρακολουθείται υπουργός Εξωτερικών αποτελεί «απονενοημένο διάβημα» που διώκεται ως κακούργημα παγκοσμίως, σπεύδοντας μάλιστα να… καθησυχάσει ομολόγους του, όπως ο Μπλίνκεν. Τώρα που καταδικάστηκαν τέσσερα πρόσωπα κι η υπόθεση επιστρέφει στην Εισαγγελία για διερεύνηση κακουργημάτων όπως η κατασκοπεία, μήπως να πάρει τηλέφωνο τους ομολόγους του για να αναιρέσει τον καθησυχασμό; Και πώς εξηγεί ότι δεν προσέφυγε ποτέ για το απονενοημένο;
Η πιο θλιβερή έκπτωση, ωστόσο, ανήκει, δυστυχώς, στον Γιώργο Γεραπετρίτη που, αν και καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, ισχυρίστηκε ότι η έρευνα ήταν αυτεπάγγελτη, άρα η δική του εμπλοκή (και των υπολοίπων θυμάτων) ήταν περιττή. Πρόκειται για επιχείρημα που προσβάλλει τη νομική του ιδιότητα και τη νοημοσύνη μας. Αποκρύπτει τον ρόλο της υποστήριξης κατηγορίας στο ποινικό σύστημα, αλλά και ότι το δικαστήριο έπαυσε τη δίωξη για το αδίκημα της παράνομης πρόσβασης σε σύστημα πληροφοριών για τις περιπτώσεις τους επειδή δεν κατέθεσαν μήνυση.
Δεν χρειάζεται κάποιος να είναι καθηγητής Νομικής για να αντιλαμβάνεται ότι η παραβίαση ή η απόπειρα παραβίασης του απορρήτου του τηλεφώνου υπουργών που συμμετέχουν στο ΚΥΣΕΑ, αποτελούν κακουργήματα που απαιτούν τη συνεργασία με τις Αρχές. Το στοιχειώδες θα ήταν να παραδώσουν συσκευές για να ελεγχθούν, να ενημερώσουν τις Αρχές για τι είδους κρατικά απόρρητα μπορεί να έχουν αποκτηθεί, να καταθέσουν έγκληση και παράσταση υποστήριξης της κατηγορίας. Κι ένας φοιτητής Νομικής τα ξέρει αυτά, πόσο μάλλον τρεις υπουργοί που είναι και δικηγόροι.
Τι να φανταστούμε, άρα, όταν οι στόχοι μιας τόσο σκοτεινής υπόθεσης θυσιάζουν την ακαδημαϊκή, πολιτική και θεσμική αξιοπρέπεια για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα λες και πάσχουν από το σύνδρομο της Στοκχόλμης. Τα ερωτήματα ξεφεύγουν, δυστυχώς, από τα νομικά όρια.