Ποιανού είσ’ εσύ;

Τα τελευταία χρόνια έχουμε ακούσει και διαβάσει από διάφορες υπεύθυνες (εδώ γελάμε) φωνές του δημόσιου λόγου πως όποιος δεν είναι με τον Κυριάκο τον Μητσοτάκη είναι με την αστάθεια, με τη διάλυση της χώρας, με τα μνημόνια, με ψεκασμένους, με τον Πούτιν, με τη Χαμάς, με τον Ερντογάν. Αυτό ισχύει και για πολιτικούς αντιπάλους και για ενοχλητικούς δημοσιογράφους και, βεβαίως, για απλούς πολίτες.

Ευτυχώς από ρεπερτόριο δεν ξεμένουμε, οπότε τις τελευταίες μέρες μάθαμε ότι όσοι δεν είναι με Μητσοτάκη είναι με τον Χαμενεΐ και τους Φρουρούς της Επανάστασης.

Με το που φούντωσαν οι αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις στο Ιράν και η άθλια καταστολή τους, έπεσε «μαγικά» μια γραμμή στα κοινωνικά δίκτυα, σχολιαστές και συγκεκριμένες ιστοσελίδες, που άρχισαν να λοιδορούν συστηματικά όσους «δεν διαδηλώνουν για το Ιράν» (λες και έκαναν αυτοί κάποια διαδήλωση) και να ισχυρίζονται ότι δήθεν τα κόμματα της ελληνικής αντιπολίτευσης δεν καταδικάζουν Μαδούρους και μουλάδες είτε γιατί τους γουστάρουν είτε γιατί έτσι πάνε κόντρα στον Μητσοτάκη μέσω Τραμπ. Είναι, προφανώς, τέτοια η ταύτιση της Δεξιάς του μικρού ελληνικού κράτους με τον πλανητάρχη, που κινδυνεύουμε στο επόμενο συνέδριο της ΝΔ να τυφλωθούμε από τη λάμψη των ντεκαπάζ.

Το γεγονός ότι ούτε ένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν έχει επιδείξει ίχνος συμπάθειας στο καθεστώς του Ιράν (για διαφορετικούς λόγους) ελάχιστα απασχολεί την κυβέρνησή μας και τα πρόθυμα «πιστόλια» της.

Απλώς έχουν βρει μια κλασική μέθοδο της προπαγάνδας σαν τυφλοσούρτη. Διαλέγουν αυτοί, για τους δικούς τους λόγους, μια πλευρά και βάζουν όλους τους υπόλοιπους απέναντι. Με το ζόρι. Κάπως έτσι, για παράδειγμα, ο υπουργός που πούλαγε τα βιβλία μίσους για τους Εβραίους, τώρα που υποστηρίζει την πολιτική του Νετανιάχου, βαφτίζει όλους τους υπόλοιπους αντισημίτες.

Το ενδιαφέρον είναι ότι όλοι αυτοί τώρα εμφανίζονται σκανδαλισμένοι με το ενδεχόμενο εμφάνισης ενός κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού, στη βάση των αντιπολιτικών εξαγγελιών της. Η ανησυχία αυτή είναι απολύτως βάσιμη. Αλλά, με το παρντόν κιόλας, ούτε δικαιούνται να την επικαλούνται ούτε γίνονται πιστευτοί όσοι πόνταραν, έπαιξαν και αναδείχθηκαν στο γήπεδο της προπαγάνδας και της μνησικακίας. Αυτοί για τους όποιους το κράτος δικαίου, η διεθνής νομιμότητα, οι μουλάδες, ο Πούτιν και τα πτώματα είναι απλώς ευκαιρίες για να σκορπίσουν διχασμό και ψέμα στην κοινωνία. Με το αζημίωτο, βεβαίως βεβαίως.