Ο Τσίπρας δεν εμπνέει

Η παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στο Ολύμπιον της Θεσσαλονίκης μου θύμισε μια σκιά του παλιού εαυτού του. Είναι ένας ακόμα που δεν έχει κόμμα και προσπαθεί να στήσει ένα, Κύριος οίδε με ποιες εφεδρείες. Κάποιες τέτοιες εφεδρείες επικαλείται, τις οποίες μπορώ να φανταστώ. Είναι παλιοί πασόκοι, δημαροπασόκοι που δεν βλέπουν προοπτική στο καθηλωμένο κόμμα το οποίο και οι ίδιοι κρατούν καθηλωμένο, κάποιοι περιφερόμενοι τυχοδιώκτες, και προφανώς πολλοί συριζαίοι από ένα κόμμα που φυλλοροεί – και μέρος των πολιτευτών του ψάχνουν τρόπο να συνεχίσουν την καριέρα τους. Δεν βλέπω άλλους.

Τι θα είναι αυτό που ο Τσίπρας ισχυρίζεται ότι προετοιμάζει; Το αποκαλεί παράταξη. Πώς θα γίνει πράξη η παράταξη; «Θα γίνει πράξη με τα πρόσωπα, τις αξίες, το όραμα, το ρεαλιστικό της πρόγραμμα, τους χιλιάδες δημοκρατικούς πολίτες που θα τη σηκώσουν στις δικές τους πλάτες. Ανθρωποι της δουλειάς και της παραγωγής. Που σηκώνουν το βάρος της κοινωνίας χωρίς να ζητούν προνόμια. Που πιστεύουν ότι η πολιτική είναι ευθύνη απέναντι στο κοινό μέλλον. Νέες και νέοι που απαιτούν χώρο να ζήσουν, να δημιουργήσουν, να ελπίσουν. Που ζητούν δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και προκοπή…».

Λυπάμαι πολύ αλλά με κάτι τέτοια δεν υπάρχει ταξίδι. Οι γενικολογίες χωρίς περιεχόμενο δεν συγκινούν κανέναν. Τι λέει στην πραγματικότητα ο Τσίπρας; Οτι ζητάει κορόιδα να σπρώξουν το κάρο. Δεν υπάρχουν.

Και δεν υπάρχουν επειδή ο Τσίπρας δεν εμπνέει. Δεν μπορεί, δεν έχει κάτι για να εμπνεύσει. Γι’ αυτό, επιστρέφει στο παρελθόν. Στο 2015. Τότε όμως υποσχόταν να σκίσει τα μνημόνια. Σήμερα, απλώς τοποθετεί τον εαυτό του απέναντι στο «καθεστώς», όπως αποκαλεί την κυβέρνηση, επιβεβαιώνοντας ότι τόσα χρόνια στην πιάτσα δεν έχει μάθει ακόμα τι σημαίνει δημοκρατία και, απλώς, ψάχνει σκληρά λόγια για να δείξει ότι είναι έτοιμος για σύγκρουση. Κι όμως, αυτό που αποκαλεί καθεστώς τον συνέθλιψε πολλαπλώς, αναγκάζοντάς τον όχι μόνο να πιεί το πικρό ποτήρι της ήττας αλλά και να παραδώσει το κόμμα σε διαδόχους του. Πώς θα μπορούσε να συγκρουστεί ένας τέτοιος πολιτικός; Ποιος είναι για να συγκρουστεί; Ενας πρώην είναι, ανέστιος, που απλώς σήμερα προσπαθεί να φτιάξει νέο κόμμα, σε ένα περιβάλλον μιας κατακερματισμένης «αντισυστημικής» αντιπολίτευσης. Είναι δηλαδή στην ίδια θέση που βρίσκονται και τουλάχιστον άλλοι δύο ανταγωνιστές του οι οποίοι ψαρεύουν στα ίδια άγνωστα νερά – ο Αντώνης Σαμαράς και η Μαρία Καρυστιανού.

Και το Κέντρο; Η εναλλακτική εκδοχή στον Κυριάκο Μητσοτάκη, το κόμμα εξουσίας που θα έστηνε και θα επέβαλλαν διάφοροι μυστήριοι συνασπισμοί συμφερόντων; Το ριμπράντινγκ; Πού πήγαν όλα αυτά;

Μερικές εβδομάδες μετά την κυκλοφορία της «Ιθάκης», ενός ογκώδους βιβλίου που υπογράφει, ο πρώην πρωθυπουργός, ιδρυτής, θεμελιωτής και τελικά ξεθεμελιωτής του ΣΥΡΙΖΑ, θαρρεί κανείς ότι η επιθυμία για ριμπράντινγκ εξανεμίστηκε. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει να πει κάτι διαφορετικό απ’ ό,τι έλεγε. Μιλάει για καθεστώς αυτός που έλεγξε τη δικαιοσύνη και τον Τύπο, προσπαθώντας να ελέγξει τους αρμούς της εξουσίας. Δυο μέρες πριν είχαν καταδικαστεί στο εφετείο οι προστατευόμενοι ψευδομάρτυρες της Νοvartis. Κάνει αναφορές στους ακροδεξιούς της κυβέρνησης ο συνεταίρος του Καμμένου. Μιλάει για κράτος παράλυτο ο πολιτικός του Ματιού. Κατηγορεί την κυβέρνηση ως τραμπική αυτός που έλεγε στον Τραμπ ότι είναι διαβολικός αλλά ό,τι κάνει είναι για καλό.

Ο Τσίπρας, δηλαδή, νοσταλγεί το 2015 και αντιγράφει τις τεχνικές του 2023, χωρίς κόμμα και με μεγάλες αντιπαλότητες στην Αριστερά. Δεν βαριέται τον εαυτό του;

Αυθαίρετο κακού γούστου

Περνώντας από το Σύνταγμα, διαπίστωσα ότι ακόμα διατηρείται το σκηνικό πάνω στο οποίο είχε στηθεί, αν θυμάστε, ο τσαντίρ μαχαλάς του γονέα ο οποίος διεκδικούσε, με απεργία πείνας, την άδεια εκταφής του γιου του, θύματος στο τρομερό δυστύχημα των Τεμπών. Ηταν ένα από τα επεισόδια της πλειοδοσίας σε συγκίνηση με στόχο το δυστύχημα να συνεχίσει να ερμηνεύεται ως αντικυβερνητική διαδήλωση. Ο απεργός πείνας είχε τη στήριξη της Ζωής Κωνσταντοπούλου που πολύ συχνά ήταν μαζί του, ενώ το σκηνικό με τα καντηλάκια και τα ξεραμένα από την αφροντισιά φυτά προσέλκυε πολύ κόσμο, ο οποίος λειτουργούσε ως κίνηση πίεσης προς την κυβέρνηση.

Ο απεργός πείνας τελικά κέρδισε αλλά στη συνέχεια εκταφή δεν έγινε – και απορώ πώς μπορεί κάποιος να κάνει απεργία πείνας κι όταν ικανοποιείται το αίτημά του να μην κάνει χρήση του δικαιώματος που κέρδισε. Ηδη, πάντως, η μαζική υστερία για τα Τέμπη, το ξυλόλιο, τα εξαφανισμένα βαγόνια είχαν φύγει από το προσκήνιο. Αυτό που μένει είναι μια εστία κακού γούστου στο κέντρο της πόλης, μπροστά στο Μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη.

Με δεδομένο ότι έχει στηθεί επισήμως μνημείο για τα θύματα των Τεμπών, απορώ τι είναι αυτό που επιβάλλει αυτό το αυθαίρετο του κακού γούστου να βρίσκεται ακόμα στο κέντρο της πόλης;