Εντάξει, καταλάβαμε

Το άνοιγμα της συζήτησης περί αμβλώσεων (ύστερα από σαράντα χρόνια) που έκανε η Καρυστιανού, μπορεί να ακολουθήσει δημόσια διαβούλευση περί του αν οι μαθήτριες πρέπει από εδώ και πέρα να φορούνε ποδιά (και κάτω απ’ το γόνατο) και οι μαθητές να κουρεύονται εν χρω και να φέρουν το καπέλο με την κουκουβάγια, όπως στον Μεσοπόλεμο, ή με το άλλο πουλί της σοφίας, τον μπούφο. (Αν δούμε ποιοι «σοφοί» πάνε σε ορισμένα κόμματα).

Γενικώς θα ήταν χρήσιμο για τους ψηφοφόρους να ξέρουνε ακριβώς τι επαγγέλλονται για το μέλλον μερικά κόμματα που συνήθως το αποκρύπτουν, διότι αν το δηλώσουν ευθέως, τότε οι ψηφοφόροι θα τα εγκαταλείψουν τρέχοντας κωλοτουμπηδόν – διότι ξέρουμε ότι υπάρχουν αρκετοί μαζοχιστές στον κόσμο αλλά μέχρι ενός σημείου. Για παράδειγμα, τι εννοούσε η σύζυγος όταν έλεγε στον Τσίπρα ότι έπρεπε να είχανε αρπάξει τους αρμούς της εξουσίας;

Και αμφιβάλλει κανείς ότι στο εν λόγω κόμμα αυτό είναι που πιθανότατα πολλοί θέλουνε κατά βάθος και τίποτε άλλο, δηλαδή μιαν ωραιότατη αυταρχία α λα Μαδούρο; (Εξάλλου το έχει δηλώσει και ο Αλέξης).

Αλλά δεν θα το διευκρινίσουν ποτέ δημόσια, θα τα μασούνε πάντα, γιατί ξέρουνε πως είναι μια απολύτως αντιτουριστική θέση, με φυλακές αντιπάλων, πολιτοφυλακές, άρνηση ύπαρξης κομμάτων κι ελευθερίας του Τύπου (ή πολιτικούς επιτρόπους τις εφημερίδες) – γενικώς όλο το κατσαπλιάδικο πακέτο στο οποίο θέλουνε να καταλήξουν συνήθως τέτοια κόμματα, όταν γίνονται κάπου κυβέρνηση. (Βενεζουέλα, Νικαράγουα κ.λπ.). Κοινό μυστικό. Ναι, αλλά το κρύβουνε πάντα, ζώντας με αυτή τη σχιζοφρένεια του άλλα λέμε κι άλλα ποθούμε να κάνουμε, αλλού κοιτάμε κι αλλού βαράμε.

Αλλοι, γνωστοί, βγαίνουνε συχνά με θέσεις ανατροπής του πολιτεύματος και σταλινοφροσύνη, με πρόθεση ακύρωσης της δημοκρατίας και εγκαθίδρυση ερυθρής δικτατορίας – κάτι μπροστά στο οποίο οι αμβλώσεις της Καρυστιανού είναι απλές παρωνυχίδες. Συνηθίσαμε να υποτιμάμε τα φρικαλέα όνειρα του καθενός – έτσι είχαμε υποτιμήσει και τον Βαρουφάκη που μας έφερε μισό βήμα πριν από την έξοδο (εκδίωξη) από την Ευρώπη.

Αν τα κατάφερνε, θα είχε κυριαρχήσει η ένδοξη δραχμογενιά και τώρα θα παίρναμε εκατό φράγκα σύνταξη και θα ψάχναμε στους κάδους για καμιά καλή σαλάτα του σεφ, δηλαδή για καμιά όχι αρκετά στυμμένη λεμονόκουπα.

Και τι να ονειρεύονται άραγε κάτι άλλα μικρά ακροαριστερά κόμματα και οι ποικιλίες τους όπου συχνά η νεανική αφέλεια για δικαιοσύνη σε μείξη με τον κοινωνικό φθόνο γίνονται ταξική πάλη και το δεξιό σταριλίκι του πρωταγωνιστή μπλέκεται με το κόμπλεξ του αντάρτη ερήμην βέβαια της όποιας πραγματικότητας – τουλάχιστον αυτοί είναι κάπως ειλικρινείς και λένε, ή τουλάχιστον ξέρουμε όλοι, τις στρατοπεδικές τους θέσεις, τι θέλουνε να κάνουν και πού να καταλήξουν. (Αν καταλήξουν).

Δεν καμουφλάρουν επιδέξια τις βλέψεις τους και δεν μπορείς να τους κατηγορήσεις για διγλωσσία ή για απόκρυψη σκοπών – όποιος ψηφοφόρος κατάλαβε, κατάλαβε, και ας πάει μετά, δικαιολογημένα ή όχι, να κόψει τον λαιμό του με το κόκαλο των παπουτσιών. (Πού δεν κόβει).

Τα μενού είναι γνωστά, λοιπόν, όσο και να τα κρύβουνε μερικοί ελπίζοντας εν καιρώ να μας μπουζουριάσουν διότι προηγουμένως θα έχουμε μόνοι μας καταπιεί το σκουμπρί της προπαγάνδας. Και δεν χρειάζονται πολλά για να καταλάβεις – εδώ, μόλις μίλησε η κυρία από τα Τέμπη περί αμβλώσεων, αμέσως έσπευσε και κάποιος «σοφός» από τον περίγυρό της να θέσει θέμα πολιτεύματος, να γίνει πάλι διαβούλευση (δημοψήφισμα) περί του αν πεθυμήσαμε τον Ντε Γκρες, δηλαδή αν θέλουμε, πλέον, δημοκρατία ή να ξαναγυρίσουμε στη βασιλεία. Το ένα φέρνει το άλλο, διότι κάθε ιδεολόγημα είναι ένα σωρό επιμέρους ιδέες.

Δηλαδή, πώς μετά το θέμα της βασιλείας να μην ξαναφέρεις και το θέμα της μοιχείας; Ετερον εκάτερον. Λογικόν – όπως μετά τα κολχόζ φέρνεις και τη δικτατορία του προλεταριάτου. Πακέτο είναι αυτά, δεν ψηφίζονται κατά μόνας.

Και απ’ ό,τι φαίνεται, το κοινωνικό σώμα θέλει απ’ όλα και από λίγο. Και τη δραχμίστρια καθηγήτρια, και την Ιωάννα Τούνη, και την κ. Πέρκα, και ολίγον γκουλάγκ, και φτηνά ταξίδια στο Μιλάνο. Αλλοι έμμεσα διατυπώνουν τον έρωτά τους για τη χούντα – βέβαια χούντες ονειρεύονται διάφοροι, διαφορετικών χρωμάτων και με διαφορετική ρητορική επικάλυψη.

Οπότε, καλό είναι βέβαια να λένε όλοι ευθέως τι ακριβώς θέλουνε να κάνουνε και να μην κρύβονται και να λένε μετά πως φταίει ο Τύπος. Αφού εσύ το είπες, κυρία μου, ποιος σου φταίει τώρα – δηλαδή αν θέσεις θέμα ξαναποινικοποίησης της μοιχείας, θα ενέχεται ο δημοσιογράφος που έκανε την ερώτηση; Εκείνος θα είναι ο μοιχός;

Επομένως: τα υποψήφια κόμματα που μαρινάρονται από τώρα, και οι νέοι σωτήρες, και οι κομιστές της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ, και οι αρχάγγελοι με το σπασμένο φραγγέλιο, και οι συνοδοί περιεργοπένητες, και οι λοιποί, ας μας πούνε προεκλογικά τι προτίθενται να κάνουν – και ο νοών νοείτω.

Οι πιο πολλοί ξέρουμε ήδη τι συμβαίνει, και τα πιο πολλά προγράμματα, έτσι κι αλλιώς, θα πάνε τζάμπα. Εντάξει, το έχουμε καταλάβει. Επισήμανση: όταν ακούς, πάντως, τη λέξη «εναλλακτικά», ψάξε να βρεις πού κρύβεται η κοινωνιοπάθεια και πού η ψέκα.