Υψίστης ασφαλείας

Ο αρχιφύλακας των Φυλακών Δομοκού ήταν στο γραφείο του με δύο φίλους του. Κατά σύμπτωση και οι δύο φίλοι του ήταν βαρυποινίτες. Η ανθρώπινη φιλία όμως δεν γνωρίζει διακρίσεις, οπότε κάθονταν εκεί όλοι μαζί και τα λέγανε – ίσως να μιλούσαν για την ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στη Διάσκεψη του Μονάχου, που ήταν το θέμα συζήτησης το Σαββατοκύριακο. Τότε, λοιπόν, μπαίνει ξαφνικά στο γραφείο και ένας τρίτος βαρυποινίτης, οπλισμένος με πυροβόλο όπλο, ο οποίος το στρέφει κατά του αρχιφύλακα. Προτού προλάβει να κάνει οτιδήποτε όμως, ο ένας εκ των δύο πρώτων βαρυποινιτών του αρπάζει το πιστόλι και του φυτεύει δύο σφαίρες στο κεφάλι. Τι ακολούθησε μετά δεν το γνωρίζω. Υποθέτω ότι θα ειδοποιήθηκε η διοίκηση των φυλακών για το περιστατικό, δηλαδή το δημοκρατικά εκλεγμένο, θέλω να πιστεύω, συμβούλιο των βαρυποινιτών, και αυτοί έκριναν ότι έπρεπε να ειδοποιηθεί η Αστυνομία.

Το παρήγορο σε όλα αυτά τα τραγελαφικά και απίθανα είναι ότι οι φυλακές του Δομοκού, όπου συνέβη το εξωφρενικό περιστατικό, είναι υψίστης ασφαλείας. Ισως γι’ αυτό, λοιπόν, δεν είχαμε περισσότερα θύματα… Κατά τα λοιπά, η κυβέρνηση αντιμετωπίζει με αποφασιστικότητα την εγκληματικότητα, όπως ξέρετε. Οι ποινές γίνονται αυστηρότερες και οι παραβάτες μπαίνουν πια στη φυλακή. Τελείωσαν τα αστεία! Απλώς, επειδή εμείς, ως ο εξυπνότερος και δημοκρατικότερος λαός στον κόσμο, έχουμε εμβαθύνει πολύ στη δημοκρατία, οι φυλακές μας είναι αυτοδιαχειριζόμενες. Οχι από πεποίθηση, όχι δηλαδή επειδή πιστεύουμε ότι αυτό είναι το σωστό, αλλά επειδή δεν θέλουμε να μπλέξουμε. Αλλωστε, τόσο οι πολιτικοί όσο και οι πολίτες έχουμε καλύτερα πράγματα για να ασχοληθούμε, λ.χ., το κυκλοφοριακό και τις δημόσιες συγκοινωνίες στην πρωτεύουσα.

Κακά τα ψέματα, το σωφρονιστικό σύστημα και η κατάστασή του είναι ίσως το τελευταίο στον κατάλογο των προβλημάτων του κράτους. Εκλογικό όφελος από την εξυγίανση του σωφρονιστικού συστήματος στην Ελλάδα δεν μπορεί να υπάρχει, επομένως δεν θα υπάρξει και σοβαρή απόπειρα για τη μεταρρύθμισή του. Από την άλλη πλευρά, με τα κρατούντα ήθη στην Ελλάδα, ούτε που μας περνά από τον νου η σκέψη ότι η λύση που θα μας ταίριαζε περισσότερο θα ήταν η ιδιωτικοποίηση του σωφρονιστικού συστήματος, κατά το αμερικανικό πρότυπο.

Κενό ηγεσίας

Το ΠΑΣΟΚ αυτοκαταστρέφεται. Ας μην τρέφουν αυταπάτες οι ενδιαφερόμενοι, αυτό δυστυχώς συμβαίνει. Το μαρτυρούν οι τρεις απανωτές κρίσεις της περασμένης εβδομάδας. Πρώτα οι διαφωνίες για την αντιπροσώπευση στο συνέδριο, αν δηλαδή η αντιπροσώπευση θα είναι βάσει του πληθυσμού μιας γεωγραφικής περιοχής ή της εκλογικής δύναμης του ΠΑΣΟΚ.

Επειτα, η παντελώς άσκοπη και ανόητη σύγκρουση, την οποία έχει ξεκινήσει ο Χάρης Δούκας με τον πρόεδρο του κόμματος, σχετικά με τις ενδεχόμενες μετεκλογικές συνεργασίες. Τέλος, το σκάνδαλο Παναγόπουλου, του ισόβιου προέδρου της ΓΣΕΕ, ο οποίος αρνείται να παραιτηθεί, παρότι ερευνάται από τη Δικαιοσύνη για υπεξαίρεση και ξέπλυμα, και προκαλεί έτσι μια μικρών διαστάσεων διάσπαση. Ολα αυτά δεν καλύπτονται από τον ανώδυνο όρο της «εσωστρέφειας»· είναι κάτι πολύ περισσότερο, είναι εκδηλώσεις αυτοκαταστροφικής τάσης.

Ο λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτό δεν είναι κανένα μυστήριο, δεν έπαθαν μαζική παράκρουση στο ΠΑΣΟΚ. Απλώς, δεν έχουν ηγεσία. Αυτό είναι το πρόβλημα και τα εξωφρενικά που καταγράφονται είναι συμπτώματα αυτού του κενού. Γιατί το ΠΑΣΟΚ έχει πια αποδειχθεί ότι είναι αυτό που λέμε πολιτικός χώρος. Υπάρχει, με άλλα λόγια, ένας κόσμος, ο οποίος, λόγω της ιστορίας και της παράδοσης του κόμματος, θέλει να βρίσκεται εκεί και το στηρίζει.

Αυτό νομίζω ότι αποδεικνύεται από την αντοχή του διψήφιου ποσοστού στις δημοσκοπήσεις. Ηγέτη δεν έχει. Ηγέτη, ο οποίος να μπορεί να εμπνεύσει και να γίνει αποδεκτός. Δεν έχει όμως ούτε υποψήφιους ηγέτες, για να αντισταθμίσουν το κενό και να το καλύψουν. Οχι ότι λείπουν οι επίδοξοι ηγετίσκοι. Αντιθέτως, υπάρχει πληθώρα προθύμων, επειδή τα κριτήρια έχουν χαμηλώσει απελπιστικά και ο καθένας βαυκαλίζεται με την ιδέα του εαυτού του ως αρχηγού. Ομως, όλο αυτό μαζί, δηλαδή ανεπαρκής αρχηγός και ανεπαρκείς διάδοχοι, προκαλεί το κενό ηγεσίας και τα αποτελέσματά του τα βλέπουμε…