H κρίση του συνδικαλιστικού κινήματος σχετίζεται με την κρίση του πολιτικού συστήματος
Στο νέο συνέδριο της ΓΣΕΕ, τον ερχόμενο Απρίλιο, επικεντρώνεται – πέρα από τις δικαστικές εξελίξεις – το συνδικαλιστικό ενδιαφέρον με την υπόθεση του προέδρου της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλου, ο οποίος πρόσφατα εξελέγη σύνεδρος στις εκλογές του Εργατικού Κέντρου Αθήνας (ΕΚΑ).
Η ΠΑΣΚΕ πλέον έχει διασπαστεί. Η εκλογή του Γ. Παναγόπουλου έρχεται παρά τις πιέσεις που δέθηκε από το ΠΑΣΟΚ, το οποίο του έχει ζητήσει να αποχωρήσει από την προεδρία της Συνομοσπονδίας, καθώς βρίσκεται υπό έλεγχο για υποθέσεις υπεξαίρεσης και ξεπλύματος μαύρου χρήματος μετά από έρευνα της αρμόδιας Αρχής. Η «επίσημη» ΠΑΣΚΕ που πρόσκειται στον Γιάννη Παναγόπουλο εξασφάλισε πέντε συνέδρους για το συνέδριο της ΓΣΕΕ. Στις εκλογές για τη διοίκηση του Εργατικού Κέντρου (ΕΚΑ) κατέλαβε επίσης πέντε έδρες, παρουσιάζοντας απώλεια σε σχέση με τις έξι που διέθετε στην προηγούμενη αναμέτρηση.
Αντίθετα, το «κομματικό» ψηφοδέλτιο που στηρίχθηκε από τη Χαριλάου Τρικούπη, με επικεφαλής τον Γιάννη Μπουλέρο, περιορίστηκε σε τρεις έδρες, παρά τη συμμετοχή συνδικαλιστών προερχόμενων και από άλλους χώρους.
Είναι γεγονός ότι η υπόθεση Παναγόπουλου (ο οποίος βρίσκεται στη θέση του προέδρου της ΓΣΕΕ επί μία εικοσαετία!) ανασύρει στην επιφάνεια τις παθογένειες που πλήττουν κατά καιρούς το συνδικαλιστικό κίνημα και που το έκαναν να χάσει την αξιοπιστία του απέναντι στους πολίτες.
Είναι γεγονός ότι η κρίση του συνδικαλιστικού κινήματος σχετίζεται με την κρίση του πολιτικού συστήματος. Παράλληλα, δεν μπορεί να αγνοηθεί η βαθιά κομματικοποίηση της ΓΣΕΕ. Η διαρκής παρουσία και επιρροή κομματικών μηχανισμών έχει αποξενώσει τους εργαζομένους και έχει υπονομεύσει την αξιοπιστία του συνδικαλιστικού κινήματος.
Η παρακμιακή εικόνα της κοινωνίας αντικατοπτρίζεται και στα εργατικά συνδικάτα. Η σοβαρή οικονομική κρίση, η απαξίωση θεσμών και αξιών, έχει επιφέρει ένα σοβαρό πλήγμα στην κοινωνική αλληλεγγύη. Εχει δημιουργήσει αντιδραστικές και μοναχικές συμπεριφορές. Η κοινωνία ηττημένη, χρεοκοπημένη, με σκυμμένο κεφάλι, χωρίς να έχει τη δύναμη να αντιδράσει, κινείται στα αποκαΐδια των μνημονίων, της απόγνωσης, της μιζέριας και της εσωστρέφειας.
Και τα συνδικάτα απόντα και ανήμπορα να αντιδράσουν παρακολουθούν αμέτοχα αυτή τη θλιβερή πορεία. Μάλιστα την ίδια περίοδο που η λαίλαπα των μνημονίων έχει οδηγήσει σε δραματικές μειώσεις στα εισοδήματα των εργαζομένων και στην ανατροπή των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, οι συνδικαλιστές εξακολουθούν να παραμένουν εγκλωβισμένοι σε μικροπολιτικές και συντεχνιακές αντιλήψεις.
Το αποτέλεσμα είναι να παρατηρείται το γνωστό φαινόμενο του αποσυνδικαλισμού, της απομαζικοποίησης των εργατικών συνδικάτων. Οταν οι ίδιοι οι συνδικαλιστές δεν είναι σε θέση να απεγκλωβιστούν από τις μικροπολιτικές και συντεχνιακές αντιλήψεις, όταν ο εργατοπατερισμός και ο κομματικός συνδικαλισμός θριαμβεύουν και στόχος είναι η αναρρίχηση σε βουλευτικά και άλλα αξιώματα, είναι προφανές ότι η κρίση είναι βαθιά. Και φυσικά δεν χρειάζονται οι δημοσκοπήσεις για να μας δείξουν ότι οι εργαζόμενοι προ ετών έχουν εγκαταλείψει τα συνδικάτα.
Το διαπιστώνουμε καθημερινά. Ο μισθωτός των 300 ευρώ με την απορρυθμισμένη αγορά εργασίας και την τεράστια ανεργία σηκώνει καθημερινά τον σταυρό του μαρτυρίου, αφού ούτε τα συνδικάτα αλλά ούτε και το κράτος είναι ικανά να σταθούν εμπόδια στις άγριες ορέξεις των εργοδοτών.
Ετσι το πρόβλημα του αποσυνδικαλισμού θα γίνει οξύτερο στο μέλλον αν δεν γίνει κατανοητό από τους συνδικαλιστές ότι είναι σε αυτές τις καρέκλες, εκλεγμένοι, για να προασπίζουν με ειλικρίνεια και θυσίες τα συμφέροντα των εργαζομένων και όχι να χρησιμοποιούν τη θέση τους ως εφαλτήριο για την προσωπική αλλά και την πολιτική τους σταδιοδρομία.