Μανόλο, λάθος (μου)!

Το ομολογώ. Το πίστευα (ίσως και ακόμη να είναι βαθιά μέσα μου η συγκεκριμένη προσέγγιση) πως ο Εμμανουήλ Καραλής είναι άτυχος γιατί έπεσε πάνω στην εποχή του Ντουπλάντις. Για την ακρίβεια, τον σαρώνει και αυτόν ο τυφώνας από τη Σουηδία. Ποιος αντιλέγει ότι σε οποιαδήποτε άλλη χρονική στιγμή ο έλληνας άλτης θα είχε κατακτήσει παραπάνω χρυσά μετάλλια και δεν θα έβλεπε σε μόνιμη βάση την πλάτη του φοβερού και τρομερού Μόντο; Ποιος αρνείται ότι ο Καραλής δεν θα εκκινούσε έναν αγώνα με στόχο το ασημένιο γιατί το πρώτο σκαλί του βάθρου ήταν καπαρωμένο;

Κι όμως, ο Μανόλο την ατυχία του τη μετατρέπει σε τύχη. Το αντικίνητρο και το «πώς θα τα καταφέρω τώρα» το έκανε με την πάροδο του χρόνου ένα εξτρά κίνητρο! Ενα μάθημα αθλητικής και όχι μόνο ζωής. Ωστε να τρυπάς το ταβάνι σου. Να διαλύεις βεβαιότητες. Ατρόμητος να είσαι και να δοκιμάζεις ύψη που όχι μόνο δεν σε τρομάζουν, αλλά εκεί στους αιθέρες να χαμογελάς πλατιά, φωνάζοντας «ξεπέρασα τα όριά μου»!

Βλέπει μπροστά του τον Ντουπλάντις ο Καραλής και μοιάζει να βάζει παραπάνω βενζίνη στο ρεζερβουάρ της δικής του προσπάθειας. Τέτοια εποχή την περασμένη σεζόν μιλούσαμε για έναν άλτη με δυνατότητα να σταθεροποιηθεί σε άλματα πάνω από τα 6 μέτρα. Τώρα, αυτά τα έχει… ψωμοτύρι! Εκανε στην Παιανία ένα 6,07 μ. όχι ακριβώς για πλάκα, αλλά τα κατάφερε. Εκεί που έκανε πλάκα ήταν στο 6,17 μ. και όταν υπερέβη αυτό το ύψος ο Εμμανουήλ «υπέγραψε» όχι το γεγονός του διημέρου, όχι το γεγονός της χρονιάς, αλλά μια επίδοση που αφήνει πίσω τον «τσάρο των αιθέρων», τον Σεργκέι Μπούμπκα. Και όταν μιλάμε για τον ουκρανό επικοντιστή, οι επίγονοί του πρέπει να είναι σε στάση προσοχής!

Λάθος, λοιπόν, ότι ο Καραλής έχει ταβάνι τη δεύτερη θέση. Ποιος ξέρει τι θα συμβεί στο εγγύς μέλλον. Ο ανταγωνισμός με έναν καλό του φίλο, φέρνει νέο αέρα στο άθλημα. Και για να είμαστε ειλικρινείς, φιλία και τέτοια γλυκανάλατα δεν υπάρχουν στον αδυσώπητο κόσμο των σπορ. Ο Καραλής θαυμάζει τον Ντουπλάντις. Εως εκεί. Μέσα του θέλει να τον αποκαθηλώσει. Δεν το λέει, το δείχνει με τις πράξεις και με την εντυπωσιακή του βελτίωση, χάρη και στα νέα κοντάρια, αυτά με το οποία αξιοποιεί την ταχύτητά του την ώρα της προσπάθειας. Οσον αφορά στον Μόντο, τα ύψη που αφήνει και η σιγουριά πως θα φορέσει το χρυσό προτού αρχίσει ο αγώνας, ο οποιοσδήποτε τελικός, μάλλον ανήκουν στο παρελθόν. Τώρα θα υπολογίζει παραπάνω τον Καραλή και θα κάνει περισσότερα άλματα. Ισως και αυτό να παίξει έναν ρόλο γιατί και το επί κοντώ στις μεγάλες του μάχες θυμίζει βαλς: θέλει δύο για να είναι ξεχωριστός ο αγώνας!