Το λάθος

Γιατί δεν είχε προφυλαχθεί καλύτερα ο Μαδούρο; Αυτό το ερώτημα είχε τεθεί μετά τη, μάλλον εύκολη, σύλληψη του ηγέτη της Βενεζουέλας από τις αμερικανικές δυνάμεις τον περασμένο Ιανουάριο. Η απάντηση που δόθηκε ήταν ότι αιφνιδιάστηκε, ότι έδειξε υπερβολική εμπιστοσύνη στο περιβάλλον του, ότι  υπερτίμησε τις δυνάμεις του.

Γιατί δεν είχε προφυλαχθεί καλύτερα ο Αλί Χαμενεΐ; Το ερώτημα αυτό τέθηκε με ακόμη μεγαλύτερη έμφαση όταν έγινε γνωστή η εκτέλεσή του. Η εκδοχή του αιφνιδιασμού δεν στέκει, δεδομένου ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν συγκεντρώσει καιρό τώρα στην πόρτα του τη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη από το 2003. Ο θρησκευτικός ηγέτης του Ιράν είχε δει αυτά που είχαν συμβεί στη Βενεζουέλα, είχε ακούσει τον Τραμπ να λέει τον περασμένο Ιούνιο ότι τον είχε εντοπίσει αλλά ήθελε να του δώσει ακόμη μια ευκαιρία, γνώριζε τις κατασκοπευτικές δυνατότητες της Μοσάντ και της CIA, ήξερε ότι το περασμένο Σάββατο ήταν η ημέρα-κλειδί, γιατί δεν φρόντισε να κρυφτεί; Μια απάντηση που δίνεται είναι ότι πίστευε πως θα τον προστάτευαν οι προφήτες. Αλλά δεν έδινε κι αυτός μια πιθανότητα να ήταν απασχολημένοι;

Mάλλον κάτι άλλο συμβαίνει. Μάλλον οι συγκεκριμένοι κατά συρροή δολοφόνοι έκαναν ένα λάθος που όμοιοί τους, όπως ο πρόεδρος Πούτιν, έχουν αποφύγει: υποτίμησαν έναν παράγοντα που ακούει στο όνομα Ντόναλντ Τραμπ. Δεν κατανόησαν εγκαίρως ότι ο σημερινός πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών λειτουργεί τελείως διαφορετικά από τους προκατόχους του. Πίστευαν ότι συμβουλεύεται ειδικούς, ζυγίζει τα ρίσκα, σκέφτεται τις συνέπειες των πράξεών του. Και δεν διέγνωσαν το μέγεθος του ναρκισσισμού του.

Ο Τραμπ θα κλείσει τον Ιούνιο τα ογδόντα του χρόνια. Κι όπως λέει στη Repubblica ο Γιάσα Μουνκ, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς, αυτό που τον ενδιαφέρει περισσότερο σε αυτή την ηλικία είναι να μιλάνε γι’ αυτόν. Η δημοτικότητά του κατρακυλάει, η πολιτική του δεν είναι δημοφιλής, πολλά από τα μέτρα που λαμβάνει μπλοκάρονται στα δικαστήρια. Βομβαρδίζοντας λοιπόν το Ιράν χωρίς καν την άδεια του Κογκρέσου, καταφέρνει να στρέψει τους προβολείς προς το μέρος του. Ο Τραμπ δεν έχει ταμπού, δεν πιστεύει ότι η πολιτική του έχει νομικούς φραγμούς, δεν τον ενδιαφέρει η διπλωματία. Το γεγονός ότι απήγαγε τον Μαδούρο χωρίς ιδιαίτερες αντιδράσεις από τη διεθνή κοινότητα του έδειξε ότι μπορεί να κάνει τα πάντα. Σήμερα είναι το Ιράν, αύριο η Κούβα, μεθαύριο θα έρθει η σειρά της Γροιλανδίας;

Οποιοι επενδύουν λοιπόν στον αμερικανό πρόεδρο, θεωρώντας ότι είναι ένας «τρελός» που μπορεί να λύσει προβλήματα δεκαετιών, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι ο «τρελός» μπορεί μια μέρα να στραφεί εναντίον τους. Αυτό που τον απασχολεί δεν είναι οι δικτάτορες, με τον Πούτιν τα πάει μια χαρά, αλλά η ικανοποίηση του εγώ του. Εκτός από τους πολιτικούς αναλυτές, θα πρέπει να δοθεί ο λόγος και στους ψυχαναλυτές.