Ολα ένα

Αυτό που συζητάμε, παθιαζόμαστε, φιλονικούμε με την ίδια ζέση και ορμή για τον πόλεμο στο Ιράν και για τη μετακόμιση του Πελεγρίνη σε άλλο κόμμα, πολύ με ανησυχεί. Λες κι ένα σπίτι ξεκοιλιασμένο στο Ιράν ή στο Τελ Αβίβ, ένα πλοίο που γίνεται μπουρλότο στα Στενά του Ορμούζ, το πυξ λαξ του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου, η πορεία του Λαφαζάνη και το ξερίζωμα των πικροδαφνών στα σχολεία έχουν την ίδια ακριβώς δυναμική και μας κάνουν να βρίσκουμε αφορμή να διαφωνήσουμε με σθένος, πίκα και ορμή.

Οταν εξομοιώνεις άνισα στοιχεία, όταν αφαιρείς από τα γεγονότα το ειδικό τους βάρος, όταν εξισώνεις το μέγεθός τους, είναι σαν να βάζεις τα πάντα στο κρεβάτι του Προκρούστη. Σε ό,τι μεγάλο και υψηλό κόβεις κεφάλι, σε ό,τι κοντό, χαμηλό και χθαμαλό το ξεμασχαλιάζεις μέχρι να γίνουν όλα ίσα κι όμοια.

Αλλά πάλι ίσως να είναι και μια έξοδος κινδύνου που βγάζει στο γελοίο ή, στην καλύτερη περίπτωση, στο γέλιο. Οταν βλέπεις επί καθημερινής βάσεως τον θάνατο σε ζωντανή σύνδεση, θέλεις λίγο κάπου να βρεις μια σχισμή, μια χαραμάδα να σκάσει τ΄ αχείλι σου, να ξεσπάσεις κι εσύ σαν άνθρωπος.

Είναι μια ανάσα μετά τον Λίβανο και την Τεχεράνη να βλέπεις τον Πελεγρίνη με τα μάτια σου. Οσο τον θυμάμαι να έχει ζαλωθεί μια κόκκινη κουβέρτα και κουκουλωμένος να πηγαινοέρχεται στη σκηνή αμολώντας φιλοσοφίες του πόνου σαν βραχνοκόκορας με ύφος Παξινού – Μινωτή κι ολίγον Αντονι Χόπκινς, ε, τον δοξάζεις τον Κύριο που αξιώθηκες μια τέτοια χάρη, δεν τον αφήνεις αδόξαστο.

Επίσης, έπειτα από ένα διάγγελμα του Τραμπ (συνήθως όρθιος να ακουμπάει στην κάσα της πόρτας στο Air Force One), τον θέλεις τον Λαφαζάνη σου σε πορεία διαμαρτυρίας, να έχει πιάσει κεφαλοκλείδωμα τη φωτοαφίσα του αείμνηστου (θα σας πω μετά για το «αείμνηστος») αγιατολάχ Χαμενεΐ και να χύνει μαύρο δάκρυ που του σκοτώσανε το ίνδαλμα.

Κι αν πέσει το μάτι σου – άνθρωπος είσαι, ξεφεύγει το βλέμμα σου – αφηρημένος στα νέα των 8, σε καμιά δήλωση του Νετανιάχου (μπρρρρ), δεν αποζητάς, όπως η φλόγα το δαδί, όπως η μάνα το παιδί κι ο κουρασμένος στρατιώτης την ειρήνη, μια δήλωση του Ανδρουλάκη που σε άπταιστα κρητικά διώχνει τον Κωνσταντινόπουλο γιατί, λέει, κάτι είπε απρεπές για το ΠΑΣΟΚ; Καλά, πρώτη φορά ήτανε; Ούτε πρώτη ήτανε, ούτε και τελευταία, αλλά βλέπεις του ‘ρχεται τώρα όπου να ‘ναι το Συνέδριο και σου λέει κάτσε να ρίξω τώρα μια διαγραφή να σφίξουν τα γάλατα να μη μου κουνηθεί κανείς. Κατάλαβες· τα λέει στην πεθερά να τα ακούει η νύφη.

Α. Για το «αείμνηστος» που σας υποσχέθηκα, βγήκε σε ένα πρωινό μια αστρολόγος και είπε «εδώ είμαστε μαζί με την “αείμνηστη” Μάργκαρετ Παπανδρέου». Την πέθανε τη γυναίκα πρωί πρωί. Μάλλον το «αείμνηστη» το είδε σαν κοσμητικό επίθετο και της το κότσαρε στα καλά καθούμενα.

Τίποτα, όμως. Τίποτα. Ολα αυτά είναι πταίσματα. Εκείνο που πραγματικά με ξεκουράζει, με ανανεώνει, με κάνει άλλον άνθρωπο όταν φτάνω στο αμήν, ένα είναι. Ενα ζητάω. Πελεγρίνη και πάλι Πελεγρίνη. Δεν ξέρω, στον Πελεγρίνη είμαι εξαρτημένος. Αφού μόλις δω τα σκούρα φωνάζω σαν τρελός. Φέρτε μου αυτό το πλάνο του πρύτανη με τη φλοκάτη τώρα.

Φέρ’ το μου.

Φέρ’ το, φέρ’ το.

Φέρ’ το μου.

Φέρ’ το, φέρ’ το.

Σου είπα, ΦΕΡ’ ΤΟ.

ΥΓ: Γιώργο μου, με συγχωρείς· δεν μπορώ να γράψω σήμερα για σένα, αγόρι μου. Δεν έχει γίνει ακόμα ο πόνος λέξεις.