فروپاشی از درون و خلأ آلترناتیو: خطر اقتدارگرایی نوینی در راه

رژیم اسلامی بیش از آن‌که قربانی یک ضربه بیرونی شود، اسیر فرسایش درونی خویش است. این نظام سال‌هاست نه بر پایه انسجام، بلکه بر موازنه‌ای شکننده از تناقض‌ها ایستاده، تناقض میان ایدئولوژی و زندگی واقعی مردم، میان اقتصاد رانتی و جامعه‌ای در حال فروپاشی، و میان دستگاه سرکوب و نسلی که دیگر با منطق "ترس" قابل مهار نیست. چنین بنایی، حتی اگر ظاهراً پابرجا بماند، در واقع ترک‌خورده است, و تاریخ نشان داده که سازه‌های ترک‌خورده، معمولاً نه با انفجار، بلکه با یک لغزش کوچک فرو می‌ریزند.