دورهمیهای بیشتر به وقت سوگ
در دنیای پرهیاهوی امروز، تجربهها فردی و پراکندهاند و واژهها پیش از فهمیدن مصرف میشوند. سکوت گاه نه بیتفاوتی، بلکه واکنشی آگاهانه است در برابر «هراس معنا» و «فقر تجربه». راه برونرفت، مکث، نوشتن آهسته و گفتگوهای عمیق است تا زبان مشترک تجربههای شوکآور را بسازیم و بار سکوت و تنهایی را سبک کنیم — همان چیزی که امروز جامعه بیش از همیشه به آن نیاز دارد.