Om 18u45 zoals gewoonlijk weer twee affiches in de Champions League: Rode Duivel Arthur Theate en Frankfurt brengen een bezoekje aan Qarabag, terwijl Atlético uit bij Galatasaray speelt. De hoogtepunten uit die wedstrijden volgt u hier op de voet!
Om 21u opnieuw heel wat actie in de Champions League. De focus in deze liveblog ligt op Atalanta en De Ketelaere tegen Bilbao, maar we geven ook de highlights mee uit Marseille-Liverpool, Newcastle-PSV, Slavia-Barcelona, Juve-Benfica en Chelsea-Pafos!
Bespiegelingen bij de Duitse oorlogsschrijver, filosoof en zoöloog Ernst Jünger en zijn Konservative Revolution.
Ook na onze dood zijn we de natuur tot last. Cremeren stoot CO2 uit en begraafplaatsen nemen ruimte in beslag. Er is een duurzaam alternatief: humaan composteren, waarbij het lichaam weer onderdeel van de kringloop wordt. Maar dat mag in Nederland (nog) niet.
De schrijver Ernst Jünger (1895-1998) verheerlijkte oorlogsgeweld, tripte op lsd en was een profeet van de totalitaire technologie. Toch voelen niet alleen Silicon Valley-trumpisten, maar ook postmoderne filosofen zich tot hem aangetrokken.
‘Het zijn altijd niet-joden die me moedig noemen’, schrijft Margalith Kleijwegt. ‘Ik weiger “de goede Marokkaan” te zijn’, antwoordt Nadia Bouras. In hun briefwisseling schrijven ze over kritiek van links, preken voor eigen parochie en vriendschap als een vorm van radicale hoop.
Bij Haydn is er geen sprake van een ego, en toch was hij even innovatief als Mahler of Schönberg. Zo is in zijn Op. 20 te horen hoe hij grondlegger van het strijkkwartet is geweest.
Met titels als De boom van de gehangene of Een kind doden is de verhalenbundel Natte sneeuw van de Zweedse schrijver Stig Dagerman bepaald niet vrolijk. Toch is-ie urgent.
In De absolute essayist zet Mulder de Vlaamse Robberechts centraal, die als geen ander het Nederlandse taalgebied onderzocht.
In een solo-expositie onderzoekt Mandy El-Sayegh hoe fragmenten uit de geschiedenis als beeld door een raster bij elkaar blijven, of uiteenvallen.
In bioscoopzalen houdt niemand het droog bij het kijken naar Hamnet van de Amerikaanse regisseur Chloé Zhao, over de dood van Shakespeare’s zoontje. Toch biedt de film troost.
Restaurant Noma in Kopenhagen, een van de invloedrijkste restaurants van deze eeuw, houdt er stap voor stap mee op. Op de valreep loopt De Groene een dag mee met de Nederlandse hoofdsommelier van het restaurant, Mees List.
Ze laat zien hoe de dingen waarin we zo graag willen geloven – omdat ze houvast bieden – op los zand zijn gebouwd.
Putte de Italiaanse Elsa Morante voor haar beklemmende roman Mijn Andalusische moeder uit haar eigen leven? Wie zal het zeggen – voor de literaire grootsheid maakt het geen verschil.
Het dichterschap van Leonard Nolens was ernstig, on-ironisch en wars van modes. Zachtaardig maar monumentaal, zo worden ze niet meer gemaakt.
Dat Dood in Berlijn van Christoph Peters tot een rechtszaak leidde, illustreert de actualiteit van het boek.
Psycholoog en filosoof Arthur Eaton beantwoordt levensvragen van lezers. Deze week: ik voel me weinig een kind van mijn tijd. Wat kan ik doen?
In de novelle van Ryūnosuke Akutagawa belandt de verteller in het mysterieuze Kappaland. Zodra hij er vertrokken is, verlangt hij ernaar terug.
‘Daar gaan we een film over maken’, riep Opheffer enthousiast.
Brieven aan Hueting laat zien: ook na 1969 is telkens weer, na het ontsnappen van rook en stank, het doofpotdeksel op de oorlogsmisdaden in Indonesië stijf dichtgedrukt.
De technologie vernieuwt en verandert met zo’n vaart dat we de politieke en sociale gevolgen ervan nauwelijks overzien. Sociaal-wetenschapper Paola Verhaert zoekt naar een manier om iederéén daarbij te betrekken, niet alleen de rijke mannen in Silicon Valley.
Er passeert veel in Regarde bien. De muziek van Reza Namavar, die zelf door Frans-Polynesië heeft gereisd, blijkt het sterkste element.
Toen Abdelkader Benali op het idee kwam van een vertelling over het voorbije Granada, begonnen de geesten van het verleden tot hem te spreken.
Het is allemaal zo bizar, zo transgressief, dat je denkt: het is inderdaad de duivel die ons hoogstpersoonlijk 28 Years Later: The Bone Temple schenkt.
Niemand zou een foto van het straatbeeld uit de jaren zestig en tachtig met elkaar verwarren, maar tegenwoordig ziet de wereld er al decennialang hetzelfde uit.
