Samotność rzadko ma dziś postać pustego pokoju. Częściej jest pełna ekranów
Samotność w epoce późnej nowoczesności nie jest jedynie indywidualnym doświadczeniem psychicznym ani przejściowym kryzysem rozwojowym nastolatków. Obejmuje ona także pokolenie rodziców i dziadków, zagubionych w nowych rolach, przez co młodzi nie mają przewodników. W jaki sposób kultura szybko zmieniająca się kształtuje dorastanie i jak pogłębia dystans pokoleniowy?