Кояш – чәчәкләр

Көз­ге сал­кын җил­ләр улый. Тән­не өшет­кеч кар­лы, боз­лы яң­гыр ява да ява. Төн­нә­рен су­лар ту­ңа, ә ме­нә алар һа­ман би­реш­ми. Үз­лә­ре кеч­ке­нә ге­нә ко­яш­чык­лар ке­бек көн туу бе­лән күз­ләр­нең явын алыр­дай бу­лып ял­ты­рый­лар, яна­лар. Алар­ның эче­нә күп­ме нур са­лы­нып, көз­ге бо­лыт­лы көн­не як­тыр­тып, ко­яш бу­лып бал­кый­лар. Мин алар бе­лән сөй­лә­шәм. Ми­нем биш яшь­лек онык­чык кы­зым: «Ба­бай, син кем­нәр бе­лән сөй­лә­шә­сең?» – дип со­рый. Мин пәйгамбәр тыр-

наклары дип аталган са­ры чә­чәк­ләр­гә күр­сә­тәм. «А­лар­ның эче­нә Бө­ек Көч­нең кеч­ке­нә ге­нә ну­ры са­лын­ган. Шу­ңа алар ка­раң­гы көн­не як­тыр­тып, ко­яш­чык бу­лып бал­кый­лар», – дим. Кыз­чы­гым: «А­лар­ны Ал­лаһ яса­ган, әйе­ме?» – ди. Ми­ңа 

бу сүз­ләр­гә сө­е­неп: 

«Ә­йе», – ди­яр­гә  ге­нә ка­ла.

Алар җан­лы, алар ис­кит­кеч тү­зем­ле, чы­дам. Са­ры төс – ко­яш тө­се. Аны га­ләм­дә­ге те­рек­лек, җи­теш­кән­лек  тө­се ди­яр идем мин. Без, ке­ше­ләр, сал­кын-боз­лы яң­гыр ас­тын­да ту­ңа­быз. Ә бу чә­чәк­ләр көн­нәр, ай­лар буе сал­кын җил­дә, боз­лы эл­пә­ләр ас­тын­да ка­лып та, таң ату­га, та­гын са­ры нур­лар чә­чеп бал­кый­лар. Мин сок­ла­нам сез­гә, чә­чәк­ләр, сез­дә ни­хәт­ле их­ты­яр кө­че, нык­лык. Ал­лаһ сез­не дә нин­ди ка­мил итеп ярат­кан. Без, га­ләм киң­лек­лә­ре­нә оч­кан ке­ше­ләр, ма­тур­лы­гы­гыз­ны күр­ми­чә, сез­не  тап­тап ки­тәр­гә дә мөм­кин­без бит. 

Кыз­чы­гым: 

– Ә яз җит­кәч кем яңа­дан те­рел­тә соң алар­ны? – дип со­рый. 

Мин: 

– Ал­ла­һы Тә­га­лә, – дим.

Кыз­чы­гым: 

– Ди­мәк, Ал­ла­һы Тә­га­лә яңа­дан те­рел­тү­че?

Ми­ңа аны җөп­ләп, әйе, ди­яр­гә ге­нә ка­ла. Мин Ал­лаһ­ның бар нәр­сә­гә җан өрү­че, бар те­рек­лек­не яшә­тү­че икән­ле­ген аң­ла­тыр­га дип авы­зым­ны ачам. Әм­ма кыз­чы­гым шул мәл­дә күк­кә ка­рап ин­де күп­тән өй­рән­гән иман кә­ли­мә­сен ка­бат­лар­га өл­ге­рә: «Лә илә­һә ил­ләл­лаһ, Мө­хәм­мә­дүр рә­сү­лул­лаһ!»