کرونا ترمز قطار دنیا را کشید و ما در راه ماندیم!
در طول تاریخ، پاندمیها انسانها را وادار کردهاند که از گذشتهشان جدا شوند و دنیایی جدید را مجسم کنند. این یکی هم فرقی ندارد. ما در آستانه ایستادهایم، در دروازهای که دو دنیا را از هم جدا میکند. میتوانیم قدم به دنیای جدید بگذاریم، لاشه تعصبها، نفرتها، حرصها، بانکهای داده و ایدههای مردهمان را دفن کنیم و رودخانههای سمی و آسمانهای آلوده را پشتسر بگذاریم. میتوانیم سبکبار، بدون توشه اضافه قدم برداریم و آماده شویم تا دنیای دیگری را تجسم کنیم و برای آن مبارزه کنیم.