از شکست ۱۹۷۱ تا بازدارندگی هستهای؛ پاکستان چگونه قدرت نظامی خود را بازسازی کرد؟
شکست سنگین پاکستان در جنگ ۱۹۷۱ به نقطه عطفی در دکترین نظامی این کشور تبدیل شد؛ تحولی که اسلامآباد را به سمت بازتعریف مفهوم قدرت و حرکت بهسوی بازدارندگی چندلایه از طریق موشک، نیروی هوایی و توان دریایی سوق داد.
به گزارش ایلنا به نقل از الجزیره، در زمستان ۱۹۷۱، شهر «داکا» ـ پایتخت بخش شرقی پاکستان آن زمان ـ صحنه یکی از سنگینترین فروپاشیهای نظامی قرن بیستم بود؛ جایی که بیش از ۹۰ هزار سرباز و افسر پاکستانی در برابر ارتش هند تسلیم شدند. این واقعه که بزرگترین تسلیم نظامی پس از جنگ جهانی دوم به شمار میرود، نتیجه جنگی کوتاه اما سرنوشتساز بود که همزمان در دو جبهه شرقی و غربی میان هند و پاکستان جریان داشت و در نهایت به جدایی بخش شرقی و تولد کشور بنگلادش انجامید.
شکست ۱۹۷۱ تنها یک ناکامی نظامی نبود، بلکه به نقطه عطفی در ذهنیت راهبردی پاکستان تبدیل شد؛ شکستی که در حافظه جمعی این کشور بهعنوان نشانهای از آسیبپذیری ساختاری در برابر هند ثبت شد. درک این واقعیت که در یک درگیری تمامعیار، برتری عددی، صنعتی و بینالمللی میتواند سرنوشت جنگ را تعیین کند، نگاه نخبگان نظامی و سیاسی اسلامآباد را بهطور بنیادین تغییر داد.