Γιώργος Σουφλιάς (1941-2026): Πολιτικός του αποτελέσματος, όχι της επικοινωνίας
Ο Γιώργος Σουφλιάς ήταν ένα από τα καλύτερα μυαλά της γενιάς της Μεταπολίτευσης. Διέθετε μια στιβαρή και κατασταλαγμένη προσωπικότητα. Είχε τετράγωνη σκέψη και βαθιά κρίση. Διέθετε ένα σπάνιο ήθος. Ιδού ένα παράδειγμα: όταν εγκαινίαζε το μεγάλο έργο της γέφυρας του Ρίου, δεν παρέλειψε να αναφερθεί στη συμβολή της προηγούμενης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Ονομάτισε μάλιστα τον τότε υπουργό Κώστα Λαλιώτη.
Με τον Γιώργο Σουφλιά από την αρχή της θητείας διαπίστωσα την ιδεολογική μας συνάφεια. Πιστεύαμε και οι δύο στον μεσαίο χώρο, δηλαδή σε έναν φιλελευθερισμό με κοινωνικό πρόσωπο. Για εμάς, δεν είχε αξία στον δημόσιο βίο η ελευθερία χωρίς την ισότητα. Κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, ξεπρόβαλε μια περίοδος πολιτικών που έδινε προβάδισμα στην ηθική και στη διαφάνεια. Στην κατηγορία αυτή βρίσκονταν πολλοί πολιτικοί της νεότερης γενιάς. Μεταξύ αυτών κεντρικό ρόλο έπαιζε ο Γιώργος Σουφλιάς. Προτεραιότητα αυτής της κατηγορίας ήταν η καθαρότητα στον δημόσιο βίο.
Η σχέση μου με τον Γιώργο Σουφλιά δεν ήταν μόνο πολιτική, ήταν βαθιά ανθρώπινη. Είχαμε κοινό γραφείο στην οδό Σόλωνος από το 1974 μέχρι το 1977. Ημασταν δηλαδή δεμένοι από τα πρώτα κοινοβουλευτικά μας βήματα. Από τότε αναπτύξαμε δυνατή και ειλικρινή φιλία. Υπερβήκαμε κατά πολύ τις συνηθισμένες σχέσεις μεταξύ πολιτικών. Από το γραφείο της Σόλωνος μετακομίσαμε μετά από έντονη διαμάχη με τους ιδιοκτήτες για λόγους πολιτικούς, διότι εκείνοι ήταν βασιλικοί στο δημοψήφισμα. Ο Γιώργος όμως και εγώ αγωνιστήκαμε υπέρ της αβασίλευτης Δημοκρατίας. Αλλοι καιροί, άλλοι άνθρωποι, ο φανατισμός περίσσευε.
Με τον Γιώργο συνεργαστήκαμε στενά τις δύσκολες εκείνες στιγμές για τη χώρα. Στην κυβέρνηση Τζαννετάκη ο Γιώργος Σουφλιάς ήταν υπουργός Εθνικής Οικονομίας και εγώ αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Οικονομίας και υπουργός Εργασίας. Χαράξαμε τότε και ακολουθήσαμε από κοινού μια δύσκολη οικονομική πολιτική που απέδωσε πολλούς καρπούς. Συγκεκριμένα, πραγματοποιήθηκαν πολλές αποκρατικοποιήσεις. Οι προβληματικές εταιρείες καταργήθηκαν. Οι εξαγωγές και οι επενδύσεις αυξήθηκαν.
Η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη κατάφερε τότε να μειώσει κατά τον πληθωρισμό και το έλλειμμα. Ο προϋπολογισμός, μάλιστα, του ’92 είχε πρωτογενές πλεόνασμα. Ηταν η πρώτη φορά ύστερα από πολλά χρόνια που εξυγιάνθηκε σε σημαντικό βαθμό η εθνική μας οικονομία. Ετσι, άλλωστε, επιτεύχθηκε και η εναρμόνιση με εκείνη της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Οι επιτυχημένες αυτές πολιτικές αναγνωρίστηκαν από όλους τους διεθνείς οργανισμούς. Ξεπεράστηκαν τότε όλες οι δυσκολίες, που λίγο έλειψε το κράτος να βρεθεί σε στάση πληρωμών των συντάξεων και των μισθών των πολιτών. Ευτυχώς, οι παρεμβάσεις τού τότε υπουργού Οικονομίας διέσωσαν την κατάσταση. Ετσι, η χώρα απέφυγε τη χρεοκοπία. Τα γεγονότα αυτά τα έζησα από κοντά ως αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Οικονομίας και επομένως είχα άμεση σχέση με αυτά.
Ο Γιώργος Σουφλιάς δεν ήταν πολιτικός της επικοινωνίας. Δεν αναζητούσε εύκολα χειροκροτήματα. Ούτε τον ενδιέφεραν οι κατασκευασμένες εντυπώσεις και οι δημοσκοπήσεις. Ηταν πολιτικός του αποτελέσματος. Πίστευε ότι η πολιτική οφείλει να υπηρετεί το κοινωνικό σύνολο και όχι την εικόνα. Είχε την αίσθηση της σοβαρότητας και του καθήκοντος. Η σκέψη του συνδύαζε τον ρεαλισμό με το όραμα. Είχε την ικανότητα να αντιλαμβάνεται τις ανάγκες της κοινωνίας και επεδίωκε λύσεις με τρόπο συναινετικό.
Οι παρεμβάσεις του είχαν πάντοτε διορατικότητα και στρατηγικό σχεδιασμό. Απέφευγε κάθε κομματική αντιπαράθεση, ιδίως όταν αυτή επισκίαζε το εθνικό και το δημόσιο συμφέρον. Η μετριοπάθεια για εκείνον δεν ήταν απλά μια τακτική επιλογή, ήταν στάση ζωής. Είχε βαθύ σεβασμό στους θεσμούς και στην ανάγκη η πολιτική να λειτουργεί ως δύναμη σύνθεσης και όχι διάσπασης.
Η δημόσια παρουσία του συνδέθηκε με σημαντικές επιλογές. Ηταν ο δημιουργός πολλών μεγάλων έργων που συνέβαλαν στον εκσυγχρονισμό της χώρας. Από θέσεις υψηλής ευθύνης εργάστηκε με συνέπεια για την ανάπτυξη των υποδομών και τον εκσυγχρονισμό της Ελλάδας. Τα αποτελέσματα παραμένουν ορατά μέχρι σήμερα. Διότι το πλήθος των έργων που προώθησε άλλαξε την καθημερινότητα των πολιτών και ενίσχυσε τις αναπτυξιακές προοπτικές της χώρας. Στα μεγάλα έργα που πιστώνονται σε αυτόν είναι ο Ε65, η Ιόνια Οδός, το κτηματολόγιο και ο τελικός σχεδιασμός της εκτροπής του Αχελώου. Αυτό το έργο ήταν δικό του. Αυτό το σημαντικότατο έργο, όμως, τορπιλίστηκε αργότερα από διάφορα κέντρα.
Τελικά παρέμεινε μέχρι σήμερα στην κατάσταση που το είχε αφήσει ο Γιώργος Σουφλιάς. Στα μεγάλα έργα που πραγματοποίησε για τον Νομό Τρικάλων, και με τη δική μου συνεργασία, ήταν η διάσωση της παραδοσιακής περιοχής του Βαρουσίου, σπάνιας ομορφιάς, το πρόγραμμα Leader και τα μεγάλα αποχετευτικά έργα σε Καλαμπάκα και Διάβα, έπειτα από εισήγηση του τότε δημοτικού συμβούλου Γιώργου Γεωργίου. Ενα ακόμα σημαντικό έργο που προσέφερε δικαίως ο Γιώργος Σουφλιάς στον Νομό Τρικάλων ήταν η πανεπιστημιακή σχολή ΤΕΦΑΑ.
Ωστόσο, η μεγαλύτερη κληρονομιά που αφήνει δεν είναι τα σπουδαία έργα ούτε τα υπουργικά χαρτοφυλάκια που άξια υπηρέτησε. Είναι η προσωπική του στάση. Απέδειξε ότι η πολιτική μπορεί να ασκείται με αξιοπρέπεια, ότι η εντιμότητα δεν αποτελεί μειονέκτημα και ότι η επιτυχία δεν έρχεται με συμβιβασμούς αλλά με συνείδηση. Ο Γιώργος Σουφλιάς παρέμεινε ο ίδιος μέχρι το τέλος του βίου του. Είτε όταν βρισκόταν στην κορυφή της δημόσιας σφαίρας είτε όταν απείχε από τα φώτα της δημοσιότητας. Η στάση ζωής του δεν τον άλλαξε ποτέ. Διατήρησε την απλότητα, την ανθρωπιά του και την αφοσίωσή του στην οικογένεια και τους φίλους.
Ο Σωτήρης Χατζηγάκης είναι πρώην υπουργός