Η πολυεπίπεδη ανατροπή των ισορροπιών και η AfD

Την πρώτη φορά, έμοιαζε σχεδόν σίγουρα με fake news. Οταν επιβεβαιώθηκε, μετατράπηκε σε ένα από τα πιο εκρηκτικά ενδεχόμενα που υπήρξαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τότε, η Γερμανία, η Γαλλία και άλλοι, βγάλαν τα σπαθιά από τις σκουριασμένες θήκες τους και είπαν «ως εδώ!», ανακοινώνοντας ότι θα έστελναν αμέσως δυνάμεις για την προστασία της Γροιλανδίας αν γινόταν… αμερικανική απόβαση. Επειτα από λίγο, είπαν ότι οι δυνάμεις ήταν για προστασία από τη… Ρωσία. Τελικά, είτε ουδέποτε πήγαν είτε ελάχιστες έκαναν μία βόλτα και έφυγαν – α: και, όλα αυτά, χωρίς καν να τους ζητηθούν…

Και τελικά, προχθές οι ΗΠΑ, η Δανία και η Γροιλανδία, έδωσαν μαζί, με συμφωνία και χωρίς αποβάσεις και… διάφορους ψευτοήρωες του καναπέ, την απάντηση, η οποία επί της ουσίας, συνοψίζεται ως εξής: ο Τραμπ τα πήρε όλα. Ολα. Η «επιστημονική φαντασία» έγινε πραγματικότητα και μάλιστα με τον πιο θετικό δυνατό τρόπο. Και έγινε έτσι, γιατί; Προφανώς επειδή η Δανία και η Γροιλανδία κατανόησαν με απόλυτο ρεαλισμό την πραγματικότητα, κατάλαβαν πολύ καλά πού βρίσκονται οι τεράστιοι κίνδυνοι, πού οι ψεύτικες ελπίδες και πού οι μόνες αληθινές δυνατότητες που έχουν για να τους αντιμετωπίσουν και αποφάσισαν το μόνο σοβαρό, ορθό και επιβεβλημένο.

Η ανάλυση της συμφωνίας δεν είναι τόσο απλή υπόθεση όσο εμφανίζεται: δεν είναι ακόμα γνωστό το τελικό κείμενό της, αλλά και όταν γίνει, δεν θα γίνουν τα μυστικά άρθρα που κατά κανόνα ενυπάρχουν σε τέτοιου είδους συμφωνίες. Η ουσία όμως είναι ότι προφανώς βρέθηκε η φόρμουλα να επιτευχθούν όλοι οι στόχοι των Αμερικανών, και ταυτόχρονα να ενοποιηθούν με τις ανάγκες και απαιτήσεις των Δανών και των Γροιλανδών. Το διά ταύτα: οι ισορροπίες ανατρέπονται άρδην σε πλήθος επίπεδα, ενώ για πρώτη φορά η Ευρώπη αποκτά πλέον μία… «εσωτερική» υπερδύναμη.

Η ήττα της ΕΕ, είναι ακριβώς αυτή που της αξίζει: δραματική. Εχει προηγηθεί το δημοψήφισμα-χαστούκι στην Ισλανδία, καθώς και η… γελοία φάρσα ενός δήθεν «ευρωπαϊκού»… Καναδά· που, σε λίγους μήνες, μετά τη σχεδόν βέβαιη επικράτηση της γερμανικής Ακροδεξιάς, θα τρέμει μόνο και που το σκέφτηκε…

Αυτό άλλωστε οδηγεί και στην καρδιά της καταστροφής: στην αναμενόμενη άνοδο της AfD στην εξουσία, στη Γερμανία, που ουδείς ευσεβής πόθος, καμιά συγκυρία, καμιά περιστασιακότητα δεν μπορεί πλέον να ανακόψει: η γερμανική κοινωνία τη θέλει και αυτό ξεχειλίζει από παντού. Ειδικά οι αυταπάτες από τις δήθεν ελπίδες ανακοπής της από την Αριστερά, που καλλιεργήθηκαν αυτές τις ημέρες λόγω των χθεσινών εκλογών, είναι οι τραγικότερες όλων.

Αν η επερχόμενη ομοσπονδιακή εκλογή εξελιχθεί σε τέτοιου είδους μάχη, αυτό, όχι απλώς δεν θα έβλαπτε την AfD σε εθνικό γερμανικό επίπεδο, αλλά αντίθετα, θα τη βοηθούσε να αυξήσει ακόμα περισσότερο τη δύναμή της. Πώς; Επειδή θα έδινε το άλλοθι σε πολλούς που κατά βάθος θα ήθελαν να την ψηφίσουν – αλλά δεν το κάνουν από φόβο για τη δημοκρατία – να «ξεκλειδώσουν» από αυτή τη θέση λέγοντας πλέον στους εαυτούς τους ότι ο πραγματικός κίνδυνος είναι η Αριστερά.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Στον Μεσοπόλεμο συνέβαλε τα μέγιστα στην εκτροπική πορεία από τη μία άκρη της Γηραιάς Ηπείρου μέχρι την άλλη. Στρατηγικά, σε αυτή πλέον τη στιγμή που η AfD έχει ήδη σαρώσει τον χώρο που τη γέννησε, και όχι μόνον, το δίλημμα «Ακρα Δεξιά ή Αριστερά», αν καταφέρει να τεθεί ως κεντρικό στην πορεία προς τις ομοσπονδιακές εκλογές, θα ήταν ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να της συμβεί. Και άπαξ και ανέλθει στην εξουσία στη Γερμανία, ας μην ξεχνά κανείς: στο καταστατικό της ζητά «Εναλλακτική για τη Γερμανία» που δεν θα παραμείνει… «δέσμια» της Ευρώπης. Και δεν θα το ξεχάσει.