«Κατενάτσιο» για μία κατεδάφιση

Θα έχετε ακούσει προφανώς για την περίπτωση του ξενοδοχείου Coco-Mat Athens BC της εταιρείας Μπλε Κέδρος των αδελφών Ευμορφίδη, στην περιοχή της Ακρόπολης. Το ξενοδοχείο αυτό, διαθέτει 10 ορόφους, καταστρατηγώντας κάθε νομοθετική διάταξη περί του ύψους των οικοδομών της περιοχής, και ειδικότερα κατά παράβαση κάθε νομοθεσίας που επιβάλλει την ανεμπόδιστη θέα στον Ιερό Βράχο.

Αλλεπάλληλες αποφάσεις των διοικητικών δικαστηρίων, ακόμη και της ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας, έχουν διατάξει την κατεδάφιση τριών αυθαίρετων ορόφων, εδώ και χρόνια, ωστόσο αυτοί παραμένουν στη θέση τους, εξαιτίας της έως και «ύποπτης» γραφειοκρατίας, του ελληνικού Δημοσίου.

Η εταιρεία, που δεν ανήκει και σε τίποτε κορόιδα, με μπαράζ προσφυγών όπου μπορούσε, έχει εξαντλήσει κάθε ένδικο μέσο, καταθέτοντας συνεχώς αιτήσεις αναστολής και αγωγές αποζημίωσης, γεγονός που πάγωνε επί χρόνια τις διαδικασίες. Η υπόθεση έχει ξεκινήσει από το 2019, και για ένα μεγάλο διάστημα Περιφέρεια Αττικής, Δήμος Αθηναίων, υπουργείο Τουρισμού και Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής πέταγαν ο ένας το μπαλάκι στον άλλο, για το ποιος είναι αρμόδιος να εκτελέσει την κατεδάφιση.

Και προσέξτε τώρα τον απόλυτο παραλογισμό. Αφού κατέληξαν ότι αρμόδια για να κατεδαφίσει το αυθαίρετο είναι η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής, η Αποκεντρωμένη, επικαλείται… αδυναμία να εκτελέσει την απόφαση!!!

Ανίκητη γραφειοκρατία

Ρώτησα από εδώ, ρώτησα από εκεί, και τι βρήκα; Οτι η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής είχε, λέει, καθυστερήσει (άκουσον, άκουσαν…) να εγγράψει τα απαραίτητα κονδύλια στον προϋπολογισμό της για τη χρηματοδότηση της κατεδάφισης, ενώ οι διαγωνισμοί που έπρεπε να προκηρύξει για την ανάθεση της στατικής μελέτης κατεδάφισης πήραν επίσης (κάποια) χρόνια.

Πόσα είναι τα χρήματα που απαιτούνται; 300.000 ευρώ μάξιμουμ, για τα οποία, ο γραμματέας της Αποκεντρωμένης ονόματι Γρηγόρης Ζαφειρόπουλος, «δικό μας παιδί», στέλνει διαρκώς επιστολές εδώ κι εκεί, προκειμένου δήθεν να τα εξασφαλίσει, αντί να πράξει αυτό το οποίο οφείλει – να κατεδαφίσει το αυθαίρετο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το έκτρωμα να παραμένει για άλλον ένα χρόνο στη θέση του, και το Συμβούλιο της Επικρατείας να επιβάλλει διαρκώς πρόστιμα στο Δημόσιο για τη μη εκτέλεση των αποφάσεών του!!!

Τρέλα; Τρέλα και κάτι περισσότερο. Η απόλυτη απόδειξη ότι το τέρας της γραφειοκρατίας παραμένει ακίνητο, και στην υπηρεσία του κάθε μπαγαπόντη, ο οποίος έχοντας επίγνωση ότι είναι ανίκητο το τέρας, βγάζει τη γλώσσα σε κράτος, θεσμούς και κοινή λογική.

Πρόεδρε Κυριάκο, επειδή ξέρω, πόσο ευαίσθητος είσαι με κάτι τέτοια, μπορείς να ασχοληθείς λιγάκι με την περίπτωση Ζαφειρόπουλου; Που εκτός από «δικό μας παιδί», είναι και «παιδί» του ανιψιού σου, του Γρηγόρη;

Οι φήμες λένε…

Είναι από τους αστικούς μύθους που κυκλοφορούν στην Αθήνα, και είναι από αυτά τα rumors, όπως θα λέγαμε και στην εύανδρο Ήπειρο, που κεντρίζουν το ενδιαφέρον στα κοσμικά σαλόνια των βορείων προαστίων, στο διάλειμμα σκαμπρόζικων συζητήσεων που σχετίζονται με εφήμερους έρωτες και πάθη του χρήματος.

Αφορά τον περιπετειώδη βίο (και πολιτεία) της αποπεμφθείσης πρεσβευτού των Ηνωμένων Πολιτειών κυρίας Κίμπερλι Γκίλφοϊλ και του συνοδού της, δίκην dame de compagnie, κυρίου Κρις Μαραφάτσου. Και ειδικότερα τις προσβάσεις αλλά και τις «δυνατότητες» που είχαν στο περιβάλλον του προέδρου Τραμπ.

Ότι μπορούσαν ας πούμε, «με δύο τηλεφωνηματάκια», να εξασφαλίσουν προσκλήσεις σε αυτά τα περίφημα δείπνα του αμερικανού προέδρου τα οποία διοργανώνει αυτός σε πρώτη ευκαιρία ή ακόμη ακόμη και μια φωτογραφία μαζί του, στην είσοδο του Λευκού Οίκου. Και πως όλο αυτό δεν το έκαναν φυσικά για την ψυχή της μανούλας τους, όπως συνηθίζουμε να λέμε εμείς εδώ στην Ελλάδα.

Οταν μου το ανέφεραν, όπως είναι φυσικό, δεν πίστεψα τίποτε! Λάσπη, λάσπη, λάσπη, είπα μέσα μου. Και αίσχος, που τη λιθοβολούν έτσι τη γυναίκα που κάποτε έτρεχαν να φωτογραφηθούν μαζί της, και τώρα όχι μόνο κάνουν ότι δεν τη γνωρίζουν, αλλά την κουτσομπολεύουν κι από πάνω. Με τερατολογίες, τις οποίες δυσκολεύομαι να μεταφέρω εδώ. «Κοινωνία ώρα μηδέν», θα πω, ως άλλος Κούρκουλος…

Στο μυαλό της Ντόρας

Η φίλη μου η Ντόρα, όντως το σκέφτεται αν θα συνεχίσει στην πολιτική μετά το τέλος της παρούσης θητείας της στη Βουλή. Είναι πολύ προβληματισμένη, ίσως και απογοητευμένη, από τον τρόπο που εξελίσσονται τα πράγματα, και εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να αποσυρθεί. Το «κυνήγι» του σταυρού, δεν της λέει τίποτε πια, και αυτή το έχει κάνει, με αξιοσημείωτη επιτυχία, σχεδόν 35 χρόνια σε τρεις εκλογικές περιφέρειες – Ευρυτανία, Α’ Αθήνας, Χανιά.

Ξέρει κόσμο και κοσμάκη, τη γνωρίζουν επίσης όλοι, και προφανέστατα αν ήθελε να είναι και πάλι υποψήφια, θα ήταν, επ’ αυτού δεν χωράει αμφισβήτηση. Αλλά να κυνηγάει σταυρούς στα Χανιά τώρα; Πόσο; Οπως και η ίδια μου είπε, στο πρόσφατο vidcast που γυρίσαμε για το tanea.gr, τελικές αποφάσεις δεν έχει πάρει, το τι θα κάνει θα εξαρτηθεί από μια σειρά παράγοντες, με την κυβέρνηση σε πρώτη προτεραιότητα. Κι επειδή γίνεται πολύς λόγος, ότι ο πρόεδρος Κυριάκος ο Α’ θα την τοποθετήσει στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, πρέπει να σας αναφέρω ότι η Ντόρα δεν τρέφει ψευδαισθήσεις. Γνωρίζει ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί.

Εξού και επί του παρόντος έχει στρέψει όλη την προσοχή της στο να επιτελέσει όσο καλύτερα γίνεται τα καθήκοντά της ως βουλευτού, να παρεμβαίνει όποτε κρίνει σκόπιμο, και να ολοκληρώσει – επιτέλους! – το βιβλίο που γράφει για την πορεία της στην πολιτική. Το νέο ορόσημο σχετικά με το βιβλίο, είναι στα τέλη του επόμενου μήνα…

«2194 ημέρες επίγειας κόλασης»

Το βιβλίο τώρα που θα προτείνω εγώ, για σήμερα, είναι δυσεύρετο. Κυκλοφορεί σε ελάχιστα αντίτυπα (από τις εκδόσεις Νέα Διάσταση), και είναι προϊόν της συστηματικής δουλειάς, ενός σπουδαίου δημοσιογράφου, που διέγραψε φωτεινή καριέρα σε ένα πλήθος μέσων ενημέρωσης, εντύπων και ηλεκτρονικών.

Πρόκειται για τον Κώστα Γιαννόπουλο, με τον οποίο συμπορευτήκαμε στα έντυπα του συγκροτήματος, και με τον οποίο μας συνδέει μια σχέση ζωής – πέρα από τη συναδελφικότητα. Η σεμνότητα που τον διακρίνει, λειτούργησε αποτρεπτικά από το να δώσει την ευρύτερη δυνατή δημοσιότητα σε ένα έργο του, του οποίου κι εγώ, πάρα τη σχέση μας, μόλις πρόσφατα πληροφορήθηκα την ύπαρξη.

Ο Γιαννόπουλος συνέγραψε βιβλίο με τίτλο «2194 ημέρες επίγειας κόλασης», οι οποίες είναι ακριβώς όσες και οι ημέρες που διήρκεσε ο καταστροφικότερος πόλεμος της ανθρωπότητας, ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Ογκώδες το βιβλίο, υπερβαίνει τις 730 σελίδες, και όπως σημειώνει ο συγγραφέας «όταν άρχισα να γράφω δεν είχα σκεφτεί συγγραφική καριέρα. Είχα καθυστερήσει πολύ και είχα φτάσει στην ηλικία των αναμνήσεων – όχι τον φιλοδοξιών.

Τελικά ο όγκος των σημειώσεων από ιστορικά βιβλία που διάβασα και από ιστορικά ντοκιμαντέρ που παρακολούθησα μετατράπηκαν σε ένα ακόμα μακροσκελές ρεπορτάζ – η τελευταία δημοσιογραφική μου δουλειά». Προσωπικά θα αδικούσα το βιβλίο αν το ονόμαζα «συνοπτική ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου».

Στην πραγματικότητα είναι ένα τεράστιο ρεπορτάζ ενός καλού δημοσιογράφου, που δεν διεκδικεί ρόλο ιστορικού, αλλά παρουσιάζει γεγονότα με αντικειμενικότητα, ευθυκρισία και τη σοβαρότητα που απαιτούν. Αν το βρείτε, αγοράστε το. Μνημειακή έκδοση.