Ασυλία

Η ανακοίνωση της Eνωσης Δικαστών και Εισαγγελέων με την οποία χαιρετίζει τις άρσεις ασυλίας της Κωνσταντοπούλου έρχεται να αναδείξει μια βασική αρχή της δημοκρατίας μας.

Πως δημοκρατία δεν σημαίνει ακαταδίωκτο, ούτε ακαταλόγιστο, ούτε ανεξέλεγκτο.

Ο κάθε πολίτης ή πολιτικός έχει τους λογαριασμούς του.

Προφανώς η Πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας δεν αποτελεί εξαίρεση. Ούτε χαίρει κάποιου ειδικού καθεστώτος επειδή δηλώνει «κοινωνική δικηγόρος» (!), όπως είπε η κοινοβουλευτική εκπρόσωπος του κόμματός της στη Βουλή.

Ακόμη και η καταγγελτική γραφικότητα που τη χαρακτηρίζει δεν αρκεί για να τη θέσει υπεράνω του νόμου. Ούτε η ίδια άλλωστε έχει τόση πλάκα ώστε να την περνάμε συνέχεια στο χαχανητό.

Τα υπόλοιπα στο δικαστήριο. Οπου, αν κατάλαβα καλά, η Πρόεδρος θα κληθεί να απολογηθεί για παραβιάσεις του μισού ποινικού κώδικα. Ασε που ακολουθούν και άλλες άρσεις ασυλίας.

Αυτό φυσικά που ισχύει για την Κωνσταντοπούλου, ισχύει για όλους τους πολιτικούς, αρχηγούς και μη, όπως και για όλους τους πολίτες.

Και για τον Μητσοτάκη και για τον Ανδρουλάκη και για τον Τσίπρα και για εμένα ή τον καθένα από εσάς.

Ακόμη και η βουλευτική ασυλία ισχύει ώστε να μη διώκεται κάποιος βουλευτής για την πολιτική δράση του.

Οχι για να βρίζει ελεύθερα τους δικαστές και τους αντιπάλους του. Ούτε για να μην πληρώνει (ας πούμε) τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ή τους μεζέδες στα τσιπουράδικα.

Ελπίζω τα αυτονόητα και οι δικαστικές διαδικασίες που θα ακολουθήσουν να βάλουν μυαλό στην Κωνσταντοπούλου ώστε να αποφύγουμε τα χειρότερα και τα πιο εξευτελιστικά.

Κάτι που ισχύει και για όλους τους οποιοπαθείς ομοτέχνους της Προέδρου.

Δεν χρειάζεται δηλαδή ούτε ο Ανδρουλάκης να κάνει τον ντυμένο Σπάρτακο ή τον αναίτιο Ντρέιφους επειδή φτιάχνει κόμμα ο Τσίπρας, ούτε ο Τσίπρας να υποδύεται τον περιφερόμενο Μεσσία ή τον Οδυσσέα ξηράς, ούτε η Καρυστιανού να ανεμίζει κάποιο «πανελλήνιο αίτημα (!) για την ανατροπή».

Ακόμη χειρότερα. Δεν μπορεί ο καθένας να θέλει τη «δική του» Δικαιοσύνη που θα βγάζει τις «δικές του» αποφάσεις για να λύσει τις «δικές του» διαφορές.

Η δημοκρατία δηλαδή προσφέρει όλες τις έννομες δυνατότητες να διατυπώσει ο καθένας τις προσδοκίες και τα αιτήματά του. Να διαλέξει τη σταθερότητα (που υπόσχεται ο Μητσοτάκης) ή την ανατροπή (που θέλει η Καρυστιανού)

Ούτως ή άλλως όλα αυτά θα λυθούν μια Κυριακή στις κάλπες. Δεν χρειάζεται να τσακώνονται σαν πλύστρες στον φωταγωγό.

Κι όχι τίποτα άλλο, μας ξεκουφαίνουν και με τις υστερίες τους.