Απαιτήσεις

Οι παραδοσιακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ ήταν οι πρώτοι που το πρόσεξαν. Ο αμερικανός πρόεδρος τους εκφοβίζει αλλά ταυτόχρονα απαιτεί την αφοσίωσή τους. Γκρινιάζει όταν δεν του δίνουν τις αεροπορικές τους βάσεις ή την υποστήριξη που θέλει εναντίον του Ιράν, ενώ τους έχει δηλώσει ότι αδιαφορεί για τη μεγαλύτερη απειλή που εκείνοι νιώθουν: τις αναθεωρητικές βλέψεις του Κρεμλίνου. Τώρα, έρχεται αντιμέτωπο με τις αντιφάσεις του και το ίδιο του το κόμμα.

Ο Τραμπ δεν ζητάει από τους Ρεπουμπλικανούς απλά τη στήριξή τους στο Κογκρέσο. Θεωρεί πως οφείλουν να συμπεριφέρονται σαν υποτελείς του όσο εφαρμόζει πολιτικές οι οποίες αποξενώνουν τους ψηφοφόρους. Παίρνει αποφάσεις παρακινούμενος από καθαρά προσωπικά κίνητρα, χωρίς πολιτική σκέψη – ή έστω τακτική – και αγνοεί επιδεικτικά τις ενστάσεις τους σ’ αυτές. Παράλληλα, όμως, τους προειδοποιεί ότι πρέπει να κερδίσουν τις ενδιάμεσες εκλογές γιατί διαφορετικά οι «κακοί»  αντίπαλοι θα βρουν τρόπο να τον καθαιρέσουν. Η δημοτικότητά του πλησιάζει το ιστορικό χαμηλό της (35% των Αμερικανών εγκρίνει το έργο του και 21% της βάσης του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος το αποδοκιμάζει, όταν πέρυσι τον Ιανουάριο το τελευταίο ποσοστό ήταν μόλις 5%). Κι εκείνος διατείνεται πως το MAGA δεν ήταν ποτέ πιο ενωμένο.

Αντίδραση

Δεν διανοείται καν ότι θα χρειαστεί και τις ψήφους των άλλων Ρεπουμπλικανών για να μη γίνει κουτσή πάπια απ’ τη μέση της θητείας του. Οσο αυξάνεται η δυσαρέσκεια των πολιτών – λόγω του πολέμου, του κόστους ζωής –, τόσο περισσότερο πιέζει το κόμμα του να του κάνει τα «χατίρια», θέτοντας σε κίνδυνο τις κομματικές επιδόσεις στην αναμέτρηση του φθινοπώρου με τους Δημοκρατικούς (οι ψηφοφόροι των οποίων εμφανίζονται προθυμότεροι να φτάσουν μέχρι τις κάλπες).

Οι αντιφρονούντες που ήδη μιλάνε, επιμένουν ότι υπάρχουν συνάδελφοί τους οι οποίοι περιμένουν να περάσουν τις προκριματικές εκλογές για να εκφραστούν «με λίγο πιο ανεξάρτητη φωνή». Μια τέτοια επιλογή, πάντως, δεν είναι πλέον μόνο θέμα της δικής τους πολιτικής επιβίωσης. Ενδέχεται να εξελιχθεί σε ζήτημα ζωής ή θανάτου για το Μεγάλο Παλαιό Κόμμα. Το τελευταίο αλώθηκε από τον πρόεδρό του κι επέτρεψε έτσι τη διάβρωση της αμερικανικής δημοκρατίας. Η σχέση του με τον εμπνευστή του τραμπισμού εξελίσσεται σε case study για το πώς ένα πρόσωπο είναι ικανό να καταστρέψει μια δομή με ιστορία 172 ετών. Η αντίδραση της τελευταίας θα δείξει κατά πόσο τα λεγόμενα συστημικά κόμματα μπορούν να σκοτώσουν και το «κτήνος» του αντισυστημισμού και τη «σκύλα που το γέννησε».