Η ΑΕΚ και το ρίσκο
Το καλοκαίρι του 2023, μετά την κατάκτηση του νταμπλ, για την πλειοψηφία του κόσμου και του περίγυρου γενικότερα της ΑΕΚ, ό,τι έλεγε/έκανε ο Ματίας Αλμέιδα ήταν κάτι σαν Ευαγγέλιο.
Είχε πάρει νταμπλ ύστερα από 45 χρόνια και αυτό τα σκέπαζε όλα. Σύντομα αποδείχθηκε πως ο Αργεντινός δεν τα έκανε όλα σωστά και ειδικά μετά την απώλεια του πρωταθλήματος το 2024, με τον τρόπο μάλιστα που ήρθε αυτή, άρχισε να του γίνεται έντονη κριτική που κορυφώθηκε βέβαια στην τρίτη και τελευταία του σεζόν.
Γιατί το λέμε τώρα αυτό; Γιατί το καλοκαίρι του 2023 η ΑΕΚ δεν ενισχύθηκε όσο θα έπρεπε ώστε να εξελιχθεί και να ανταποκριθεί καλύτερα σε πρωτάθλημα και Europa League.
Τότε όμως ελάχιστοι το παραδέχονταν. Μετά Χριστόν προφήτες υπήρξαν πολλοί. Κάτι ανάλογο γίνεται και τώρα, ως έναν βαθμό τουλάχιστον.
Επειδή πέτυχε πέρυσι ο Νίκολιτς σε συνεργασία με τον Ριμπάλτα, κάποιοι θεωρούν πως ό,τι κάνει είναι σωστό.
Ε, δεν είναι, πώς να το κάνουμε. Δεν μπορεί σε χρονιά που θα παίξεις Champions League και θέλεις να πάρεις ξανά το πρωτάθλημα να πηγαίνεις στη μάχη χωρίς δεύτερο καθαρό δεξί μπακ και χωρίς κάποιον που να ανταγωνίζεται τους Ρέλβας και Μουκουντί στο κέντρο της άμυνας.
Το γεγονός πως πέρυσι σου βγήκε το ρίσκο με Ρότα και Πινέδα – Μαρίν που δεν είχαν αντικαταστάτες, δεν σημαίνει ότι θα σου βγει και φέτος.
Απλά να θυμίσουμε πως μία φορά έσπασε το δίδυμο στον άξονα σε απαιτητικό ματς, όταν ο Μαρίν δεν άρχισε το παιχνίδι λόγω ενοχλήσεων στην Ισπανία με τη Βαγιεκάνο (μπήκε αλλαγή στο ημίχρονο με το σκορ στο 2-0) και η ΑΕΚ έχασε με 3-0.
Τι θα είχε γίνει πέρυσι αν η Ενωση έχανε για έναν μήνα για παράδειγμα κάποιον εκ των Ρότα, Πινέδα, Μαρίν; Πολύ πιθανόν δεν θα είχε πάρει το πρωτάθλημα.
Παρόμοιο ρίσκο παίρνει και τούτη τη σεζόν. Ακόμα και όλα να πάνε καλά και να μην προκύψει ο παραμικρός τραυματισμός ή τιμωρία για κανέναν, λάθος είναι αυτό που κάνει η ΑΕΚ.
Εχει μία δικαιολογία ότι την περιορίζει πολύ η λίστα της Ευρώπης, αλλά και αυτό είναι ένα πρόβλημα που θα έπρεπε να έχει φροντίσει να λύσει με κάποιον τρόπο.