Ανησυχία

Η ειδική ετήσια έκθεση του ΟΟΣΑ από την PISA για τους μαθητές οδηγεί σε απόλυτα ανησυχητικά αποτελέσματα και κρούει τον κώδωνα για το σύνολο του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Για τη χώρα μας ειδικότερα και παρά ορισμένες ενδιάμεσες σταθεροποιητικές τάσεις, το 50% των ελλήνων μαθητών δεν φτάνει το βασικό επίπεδο εγγραμματισμού και εντοπίζεται κάτω από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ.

Κοιτώντας και αποκωδικοποιώντας τα συμπεράσματα της έρευνας οι δικοί μας μαθητές δεν εκπληρώνουν βασικά επίπεδα επάρκειας στην κατανόηση κειμένου ενώ οι ίδιοι καταγράφουν την πλημμελή υποστήριξη που τους παρέχεται από τους εκπαιδευτικούς στο καθημερινό μαθησιακό περιβάλλον. Δεν είναι τυχαία η αρνητική γνώμη που έχουν για το σχολείο – παρά τις όποιες επιμέρους διαφοροποιήσεις – και με έμφαση επισημαίνουν πως οι εκπαιδευτικοί δεν τους προετοιμάζουν ορθά για την ενήλικη ζωή. Ολα αυτά έχουν αιτία.

Και προστίθενται μεταβλητές που αποτελούν δύσκολα στοιχήματα όπως η νέα, διαρκής και άτακτη ψηφιακότητα που αποσπά τους μαθητές από την εκπαιδευτική διαδικασία και εκ των πραγμάτων οδηγεί σε χαμηλές επιδόσεις. Ας μην ξεχνούμε τις αρνητικές επενέργειες της πανδημίας αλλά και μια ασθενή σχέση με το σχολείο, με πολλές απουσίες και με χαμηλά κίνητρα για το μαθησιακό πεδίο.

Ας διαβάσουμε λοιπόν με όρους επείγοντος τα συμπεράσματα της παγκόσμιας έρευνας και ας μην επαναπαυθούμε από δευτερεύουσες θετικές τάσεις που αφορούν τους δικούς μας μαθητές. Θα το πούμε απλά: Η ενίσχυση του σχολείου και η ανασυγκρότηση του εκπαιδευτικού συστήματος είναι συλλογικά καθήκοντα.