Πόποβιτς: «Μεγάλη τιμή ο Ολυμπιακός, έχω πολλά να μάθω από τον Ορτέγκα»
Ο Μπάλσα Πόποβιτς μίλησε στη σερβική Meridian Sport για το νέο κεφάλαιο της καριέρας του στον Ολυμπιακό, αναφερόμενος στις πρώτες του εντυπώσεις από τους «ερυθρόλευκους», αλλά και στη συνεργασία του με τον Στεφάν Ορτέγκα.
Αναλυτικά οι δηλώσεις του Πόποβιτς:
Για το πώς συμφώνησε με τον Ολυμπιακό: «Πέρυσι υπήρξαν διαπραγματεύσεις για να έρθω στον Ολυμπιακό, αλλά τελικά η μεταγραφή δεν ολοκληρώθηκε. Παρέμεινα στην OFK Βελιγραδίου για άλλη μια χρονιά, συνέχισα τις καλές εμφανίσεις κάτω από τα δοκάρια και στη συνέχεια δέχτηκα ένα νέο τηλεφώνημα από τον Πειραιά. Ο Ντάρκο Κοβάσεβιτς έπαιξε καθοριστικό ρόλο σε όλο αυτό, καθώς καταγόμαστε από την ίδια περιοχή, ενώ φυσικά συμβουλεύτηκα και τον Στέβαν Γιόβετιτς, ο οποίος φόρεσε πρόσφατα τη φανέλα του Ολυμπιακού. Είμαστε φίλοι από την εθνική ομάδα, οπότε απευθύνθηκα σε εκείνον και με βοήθησε. Δεν πρόκειται μόνο για ποδοσφαιρική βοήθεια, αλλά και για ανθρώπινη στήριξη, χάρη στην οποία προσαρμόστηκα γρήγορα στον Πειραιά. Όσο για την πόλη… Τι να πω;
Διάβασα κάπου ότι έχει ηλιοφάνεια για 300 ημέρες τον χρόνο, οπότε είναι ιδανικό μέρος για μένα. Όλοι γνωρίζουν τα πάντα για τον Ολυμπιακό στο ποδόσφαιρο. Όλα όσα περίμενα επιβεβαιώθηκαν: ένας οργανισμός επιπέδου Champions League. Είμαι πολύ χαρούμενος που ήρθα σε έναν τόσο μεγάλο σύλλογο».
Για τους στόχους του Ολυμπιακού: «Δυστυχώς, δεν καταφέραμε να μπούμε στην κορυφαία διοργάνωση… Έχουμε υποχρεώσεις στο Europa League, όπου ελπίζω να φτάσουμε όσο πιο μακριά γίνεται. Όσον αφορά την Ελλάδα, θέλουμε να κατακτήσουμε το νταμπλ. Χαίρομαι ιδιαίτερα που έκανα το ντεμπούτο μου. Είναι σπουδαία εμπειρία να υπερασπίζομαι την εστία του Ολυμπιακού.
Πήρα την ευκαιρία στους αγώνες με την ολλανδική ομάδα και έπαιξα επίσης σε ένα ματς Κυπέλλου. Στο μεταξύ, ήρθε ο Στέφαν Ορτέγκα, ένας έμπειρος και καλός τερματοφύλακας, από τον οποίο μπορώ να μάθω πολλά. Η εμπειρία που φέρνει από τη Μάντσεστερ Σίτι, αλλά και από άλλους συλλόγους, είναι σίγουρα πολύτιμη για την ομάδα μας», ανέφερε ο Πόποβιτς.
Για τους Τάντιτς και Τικνιζιάν: «Δεν πρόλαβα να μιλήσω με τον Τάντιτς. Εκείνοι πανηγύριζαν, εμείς θρηνούσαμε, οπότε δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή. Σίγουρα τον σέβομαι ως παίκτη και πιστεύω ότι έχει κάνει φανταστική καριέρα. Όσο για τον Τικνιζιάν, τα βρήκαμε αμέσως.
Μιλάω ρωσικά, οπότε καταφέραμε να συνεννοηθούμε γρήγορα. Θα αποτελέσει σπουδαία προσθήκη για εμάς, όπως και ο Λέον Μπέιλι, ο οποίος ήρθε στο τέλος της μεταγραφικής περιόδου. Σπουδαίος παίκτης, με τεράστια φήμη. Το ίδιο και ο Γκουστάβο Πουέρτα. Και όλα τα υπόλοιπα παιδιά… έχουμε πραγματικά εξαιρετική ομάδα».
Για την παραλίγο μεταγραφή του στον Ερυθρό Αστέρα: «Η κατάσταση περιπλέχθηκε. Δεν θέλω να επανέλθω σε αυτό. Μπορώ μόνο να πω ότι χάρηκα που είχα την ευκαιρία να προπονηθώ με τον Ερυθρό Αστέρα και ότι έμαθα πολλά εκείνο το διάστημα. Ενάμιση χρόνο αργότερα, υπέγραψα στον Ερυθρό Αστέρα, αλλά παρέμεινα στην OFK Βελιγραδίου ως δανεικός. Επιθυμία μου ήταν να αγωνίζομαι κάθε Σαββατοκύριακο, οπότε δεν μπορώ να πω ότι μετανιώνω που δεν πήρα ευκαιρία στη «Μαρακάνα».
Πιστεύω ότι όλα ήταν θέμα μοίρας και ότι έτσι το θέλησε ο Θεός. Ίσως, αν είχα πάει στον Ερυθρό Αστέρα, να βρισκόμουν στο περιθώριο και να μην είχα την ευκαιρία να αγωνιστώ. Και αν τα πράγματα είχαν εξελιχθεί έτσι, ίσως να μην βρισκόμουν σήμερα στον Πειραιά. Παρέμεινα δανεικός, έγινα αρχηγός και αναδείχθηκα καλύτερος τερματοφύλακας του πρωταθλήματος. Από την άλλη πλευρά, ο Ερυθρός Αστέρας απέκτησε τον Ματέους, έναν εξαιρετικό τερματοφύλακα, οπότε όλα εξελίχθηκαν θετικά για όλες τις πλευρές σε αυτή την ιστορία», πρόσθεσε ο Πόποβιτς.
Για την οικογενειακή παράδοση στους τερματοφύλακες: «Όλη μου η οικογένεια ζει και αναπνέει για το ποδόσφαιρο, και πιο συγκεκριμένα για τη θέση του τερματοφύλακα. Ο πατέρας μου, ο Σάσα, ήταν προπονητής τερματοφυλάκων και ο αδελφός μου, ο Στέφαν, ήταν τερματοφύλακας. Ο μεγαλύτερος αδελφός μου, ο Γιόβαν, ασχολήθηκε επίσης με το ποδόσφαιρο, αλλά στη συνέχεια αποφάσισε να σπουδάσει.
Νομίζω ότι για τη μητέρα μου ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι: να μας αποχαιρετά, να μας παρακολουθεί, να φροντίζει τα ρούχα μας και να μας εμψυχώνει συνεχώς. Επομένως, δεν υπήρξε ποτέ ουσιαστικό δίλημμα για μένα σχετικά με το αν θα έπαιζα ποδόσφαιρο, αν και άλλαξα θέσεις κατά τη διάρκεια της παιδικής μου ηλικίας.
Ξεκίνησα σε ηλικία τεσσάρων ετών στην Μπούντβα. Τότε παίζαμε με δύο εστίες και εγώ αγωνιζόμουν ως επιθετικός. Αργότερα, όταν μεταφερθήκαμε στο μεγάλο γήπεδο, έπαιξα ως αμυντικός, αλλά τελικά κατέληξα κάτω από τα δοκάρια. Εκεί επικράτησαν τα οικογενειακά γονίδια», είπε ο Πόποβιτς.
Για την εξέλιξή του: «Κατά τη διάρκεια του λυκείου, έγινα επαγγελματίας και συνειδητοποίησα ότι μπορούσα να βιοποριστώ από το ποδόσφαιρο. Φυσικά, όλα έμοιαζαν με μακρινό όνειρο, αλλά πίστευα σε αυτό. Η οικογένειά μου με βοήθησε πολύ σε αυτό το κομμάτι· ένιωθα ότι είχα τη στήριξή τους.
Στα 17 μου έκανα το ντεμπούτο μου με την Γκρμπάλι και στα 19 μου είχα μια σεζόν όπου αγωνιζόμουν ως βασικός τερματοφύλακας. Από παιδί ονειρευόμουν να παίξω στην εθνική ομάδα. Έκανα το ντεμπούτο μου με το Μαυροβούνιο επί εποχής Προσινέτσκι και λυπάμαι που δεν είχαμε καλύτερα αποτελέσματα τότε, καθώς υπήρχε πάντα πολύ καλό κλίμα στην ομάδα».
Για το ποιον θεωρεί κορυφαίο τερματοφύλακα: «Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλοί καλοί τερματοφύλακες στον κόσμο. Οι γενιές αλλάζουν, το επάγγελμά μας αλλάζει πολύ. Για μένα, ο Νόιερ είναι το νούμερο ένα… Παλαιότερα, υπήρχαν ο Μπουφόν και ο Κασίγιας – ας πούμε οι κορυφαίοι. Αυτή τη στιγμή, ο Κουρτουά είναι πιθανότατα ο καλύτερος», κατέληξε ο Πόποβιτς.