Ενα φάσμα πάνω από την Ευρώπη
«Να προστατεύσουμε τη δημοκρατία στην Ευρώπη». Το ακούμε διαρκώς, αφότου είδαμε την ακροδεξιά Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) να σαρώνει στις εκλογές σε δύο ομοσπονδιακά κρατίδια. Είναι μια ανησυχία μάλιστα που εκφράζεται από όλες τις αποχρώσεις του δημοκρατικού φάσματος: Δεξιά, Αριστερά, Κέντρο και τα ενδιάμεσα. Και ενώ οι ανησυχίες για την άνοδο της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη είναι απολύτως δικαιολογημένες – πρέπει απαραιτήτως να υπάρξει αντίδραση – τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν, προκειμένου να αναδείξουν την ανάγκη αντιμετώπισης του φαινομένου, είναι άστοχα, ενδεχομένως και επικίνδυνα, αν τα έπαιρνε κάποιος ως υποδείγματα για το σήμερα.
Το συχνότερο που ακούω είναι το «δείτε τι έπαθαν οι Αμερικάνοι, που δεν σταμάτησαν τον Τραμπ». Δεν ευσταθεί ως επιχείρημα, ίσως μάλιστα να ισχύει το αντίθετο. Μετά την εισβολή των βαρβάρων στο Καπιτώλιο, το υπουργείο Δικαιοσύνης του προέδρου Μπάιντεν πήγε τον Τραμπ «τάπα καρότσα»! (Ο,τι και αν σημαίνει αυτό, γιατί το άκουσα τελευταία και μου άρεσε για τη μουσικότητά του. Ελπίζω ειλικρινά να μην είναι κάτι απρεπές). Δυστυχώς, δεν κατάφεραν να του φράξουν τον δρόμο. Αντιθέτως, ενίσχυσαν την πεποίθηση στη βάση του MAGA ότι ο Τραμπ διώκεται για ό,τι εκπροσωπεί πολιτικά. Ο Τραμπ δηλαδή αντιμετωπίστηκε δικαστικά και βγήκε ωφελημένος πολιτικά. Το αναγνωρίζουν πλέον και οι συνετοί Δημοκρατικοί ότι η στρατηγική αυτή έκανε ζημιά.
Πολύ δημοφιλής επίσης είναι η σύγκριση με την Δημοκρατία της Βαϊμάρης και τον Χίτλερ. Τον έβαλαν οι συντηρητικοί και τα δεξιά κόμματα της εποχής στην κυβέρνηση και είδαμε τι έπαθαν, είναι το συμπέρασμα της σύγκρισης. («Τον προσλάβαμε». Αυτή ήταν η ιστορική φράση με την οποία ο φον Πάπεν γνωστοποίησε στον Χίντεμπουργκ ότι είχαν πείσει τον Χίτλερ να αναλάβει καγκελάριος…). Η μόνη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στη δυναμική του ακροδεξιού AfD και στον Χίτλερ είναι και τα δύο συνέβησαν γεωγραφικά στη Γερμανία. Ολα τα υπόλοιπα ουδεμία σχέση έχουν, με πρώτο και σπουδαιότερο ότι, ευτυχώς, δεν υπάρχει σήμερα στο AfD ένας πολιτικός με τις ικανότητες του Χίτλερ.
Δεν λέω σε καμία περίπτωση ότι η Ακροδεξιά δεν αντιμετωπίζεται δικαστικά, εφόσον υπάρχουν στοιχεία για εγκληματική δράση – μην ξεχνάμε τη δική μας περιπέτεια με τη Χρυσή Αυγή. Ούτε υποστηρίζω ότι ενδεχόμενη συμμετοχή της Ακροδεξιάς σε κυβερνήσεις συνεργασίας είναι χωρίς κινδύνους. Λέω μόνο να αφήσουμε την Ιστορία στην ησυχία της και να κοιτάξουμε πώς αντιμετωπίζεται πολιτικά το φαινόμενο, που είναι σύνθετο, καθώς στα κοινωνικά θέματα η τάση είναι προς τα δεξιά, ενώ στην οικονομία προς τα αριστερά. Για έναν τέτοιο γρίφο, θα χρειαζόταν ένας πολιτικός ρεαλιστής και λαϊκιστής συγχρόνως, τύπου Τέντι Ρούζβελτ. Πού να τον βρεις όμως…
ΤΟΝ ΠΗΡΕ Η ΜΠΟΡΑ
Ηταν ατυχέστατο ότι ένα τόσο χαρμόσυνο νέο για την πολιτική σόουμπιζ ανακοινώθηκε την περασμένη Πέμπτη, δηλαδή την ημέρα ακριβώς που ξεκινούσε να πλήττει την Κρήτη το τριήμερο κύμα σφοδρής κακοκαιρίας, που ακόμη διαρκεί. Ετσι, η ανακοίνωση της επιστροφής στο ΠΑΣΟΚ του σπουδαίου καρατερίστα Γιάννη Μιχελογιαννάκη (ο ειπών το ιστορικό εκείνο «ανδρός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται», όταν παραιτήθηκε ο ΓΑΠ) πνίγηκε στους χειμάρρους της βροχής.
Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ πήρε πίσω τον κ. Μιχελογιαννάκη. Εκείνος μπορεί να τους χτυπάει την πόρτα, οι άλλοι όμως δεν του ανοίγουν. Ανακοίνωσε μόνος του ότι επιστρέφει στο ΠΑΣΟΚ, με την έννοια ότι το υποστηρίζει όπως κάθε άλλος πολίτης είναι ελεύθερος να υποστηρίζει το πολιτικό κόμμα που προτιμά. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι θα είναι ξανά υποψήφιος, άλλωστε δεν υπήρξε καμία τελετή υποδοχής από τον αρχηγό, όπως προσφάτως με τη μεταγραφή του Αλέξανδρου Αυλωνίτη, ούτε καν ένα νεύμα αναγνώρισης. Δεν αποκλείω, όμως, η αδιαφορία από πλευράς ΠΑΣΟΚ να οφείλεται στο ότι η προσοχή των Πασόκων είναι στραμμένη στις καταιγίδες που πλήττουν την Κρήτη. Βρήκε κι αυτός ο φουκαράς ο Μιχελογιαννάκης την κατάλληλη μέρα για να μας το πει…