Σήφη φάε ένα μπισκότο

Δεν είναι ωραίο να σου έχει χωθεί στην ΑΟΖ ο Ερντογάν με την υπότροπο υποστήριξη του Χαλίφη, και να σε σκουντάει η Μεσόγειος με τη λεκάνη της, ντουμ τεκ τεκ. Χάσαμε την επικαιρότητα, stop. Κι ενώ τα προσωπικά μας χούγια κι οι μικρές μας διαστροφές κυκλοφορούν φόρα παρτίδα στο ψηφιακό σύμπαν, στον γύρω μικρόκοσμο κανείς δεν ξέρει τι καταναλώνει ο διπλανός του, ποιο θέμα τον απασχολεί και τι συζητιέται στο δείπνο, αν υποθέσουμε ότι λειτουργεί ακόμη στα σπίτια κάτι τέτοιο.

Οι δημοσκοπήσεις, επικοινωνιακό ορόσημο της δεκαετίας του ’90, χάνουν την επιδραστικότητά τους. Χάθηκε απ’ το σενάριο κι ο γραφικός της παρέας, εκείνος που μετά το φαΐ καπάρωνε το τηλεκοντρόλ κι έλεγε «για να δούμε τι έχει απόψε η τηλεόραση».

Περί Χαφτάρ και εξωτερικής πολιτικής ούτε λόγος. Η σπλατεριά Βίσση-Καρβέλα ξεθωριάζει, και το ενδιαφέρον για την υπόθεση του καημένου του Μαζωνάκη γλιστράει συν τω χρόνω προς τον πάτο της σκαλέτας. Ορισμένοι, ρέκτες του θεάματος και του ακροάματος μάς κάνουν ΚΑΡΠΑ προσπαθώντας να κινητοποιήσουν τις αντένες μας προς τη μεριά του Αργυρού, επειδή ήταν μεγάλη, λέει, η γαϊδουριά του να ξιπάζεται στο Παρίσι την ώρα που έξω από τη συναυλιακή αίθουσα καιγόταν το πελεκούδι από τις διαδηλώσεις.

Σοβαρά τώρα; Και ποιος είναι δηλαδή ο Αργυρός που του αξίζει καζίκι δεύτερο, καπάκι μετά από εκείνο το κορυφαίο με την Γκίλφοϊλ; Βρήκαμε παπά να θάψουμε καμιά δεκαριά, ο μεν παπάς πρόθυμος, οι δε καμιά δεκαριά δυστροπούν, και με το δίκιο τους.

Τι μας ενώνει και τι μας δονεί; Πολύ φοβάμαι, το τίποτα. Σκύβω διακριτικά και τον κοιτάζω στα μάτια χωρίς να τον χαϊδέψω και ενοχληθεί η κυρά του που τον κρατάει από το λουρί όσο πίνει τον καφέ της με τις φίλες της. Το σφακιανό λαγωνικό με τη μουσούδα του απλωμένη στα πλακάκια, μπαίνει γρήγορα στο νόημα. «Σήφη φάε ένα μπισκότο», του ψιθυρίζω, κλείνω την τσάντα μου και φεύγω με το δικό μου «τίποτα» που δεν έχει λόγια να μιλήσει, να μιλήσει.