Westminster Abbey: Βρέθηκε ο «ένοικος» της ρωμαϊκής σαρκοφάγου που έκρυβε ένα μυστικό 150 χρόνων

Μια νέα επιστημονική ανάλυση ρίχνει φως σε ένα αίνιγμα αιώνων, συνδέοντας τα οστά που βρέθηκαν στη ρωμαϊκή λάρνακα με έναν υψηλόβαθμο μεσαιωνικό μοναχό.

Νέες σημαντικές εξελίξεις έρχονται στο φως σχετικά με το μυστήριο της ταυτότητας του σκελετού που εντοπίστηκε σε ρωμαϊκή σαρκοφάγο, στον περίβολο του Αβαείου του Ουέστμινστερ (Westminster Abbey), πριν από περισσότερα από 150 χρόνια.

Όταν η ασβεστολιθική σαρκοφάγος ανασκάφηκε στο Αβαείο το 1869, έφερε επιγραφή αφιερωμένη στον Valerius Amandinus — έναν εύπορο Βρετανό που έζησε στην περιοχή μεταξύ 300 και 400 μ.Χ. Ωστόσο, το καπάκι της διέθετε ένα σκαλιστό λατινικό σταυρό, ο οποίος χρονολογείται περίπου στον 10ο ή 11ο αιώνα.

Η αντίφαση αυτή υποδείκνυε εξαρχής ότι τα ανθρώπινα λείψανα στο εσωτερικό ανήκαν σε κάποιον που είχε πεθάνει πολλούς αιώνες αργότερα, αφήνοντας την πραγματική ταυτότητα του νεκρού ανεξίτηλο μυστήριο.

Η ταύτιση με τον μεσαιωνικό Ηγούμενο

Σύμφωνα με πρόσφατη ανάλυση που δημοσιεύθηκε στο Journal of the British Archaeological Association από τον καθηγητή Warwick Rodwell, Σύμβουλο Αρχαιολόγο του Westminster Abbey, τα οστά ανήκαν τελικά σε υψηλόβαθμο μεσαιωνικό μοναχό.

Ο καθηγητής Rodwell εκτιμά πως ο επικρατέστερος υποψήφιος είναι ο Aelfwig, ο οποίος απεβίωσε περίπου το 1020, ύστερα από μια μακρά πορεία ως Ηγούμενος στο Westminster Abbey — το οποίο εκείνη την εποχή λειτουργούσε ως Βενεδικτίνικο μοναστήρι. Ένας ακόμη πιθανός υποψήφιος θεωρείται ο διάδοχος του Aelfwig, ο Wulnoth, ο οποίος πέθανε το 1049 και εικάζεται ότι ετάφη επίσης στο Αβαείο.

«Έχουμε δύο πιθανούς υποψήφιους για τον ένοικο της σαρκοφάγου», αναφέρει ο καθηγητής Rodwell. «Αν και δεν γνωρίζουμε την ακριβή ημερομηνία γέννησης κανενός από τους δύο, η ηλικία του σκελετού ταιριάζει απόλυτα, υποθέτοντας ότι ο Ηγούμενος ανέλαβε τα καθήκοντά του στις αρχές της τρίτης δεκαετίας της ζωής του και πέθανε κοντά στα πενήντα. Το γεγονός, πάντως, ότι ο Aelfwig ήταν ήδη μοναχός του Westminster ίσως γέρνει την πλάστιγγα υπέρ του».

Ένα επιπλέον στοιχείο που ενισχύει την υπόθεση της ταφής ενός σημαίνοντος προσώπου είναι η ίδια η «πολυτελής σαρκοφάγος». Σε μια πρώιμη μορφή επαναχρησιμοποίησης, το ξύλινο φέρετρο του νεκρού τοποθετήθηκε εντός της πέτρινης ρωμαϊκής λάρνακας, ενώ το καπάκι επανασκαλίστηκε για να αποκτήσει τον μεγάλο λατινικό σταυρό.

Σύγχρονες αναλύσεις και η «ανακάλυψη» του χαμένου σκελετού

Η σαρκοφάγος ανακαλύφθηκε τυχαία το 1820 από εργάτες στη βόρεια πλευρά του Αβαείου —στην περιοχή του αρχικού θησαυροφυλακίου του Ερρίκου Γ΄— οι οποίοι κατά λάθος έσπασαν το καπάκι σε έξι κομμάτια. Η ζημιά αποκαταστάθηκε όταν η λάρνακα ανασκάφηκε επίσημα το 1869.

Αν και για δεκαετίες επικρατούσε η πεποίθηση ότι ο σκελετός είχε χαθεί, το 2016, κατά τη μεταφορά της λάρνακας σε εργαστήριο συντήρησης, οι ερευνητές άνοιξαν το καπάκι και βρήκαν σχεδόν ανέπαφο ολόκληρο τον σκελετό στο εσωτερικό της.

Παράλληλα, πρόσφατες ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο της κατασκευής του Sacristy του King Charles III από την εταιρεία Pre-Construct Archaeology (PCA), επέτρεψαν την εκ νέου εξέταση των λειψάνων:

• Ηλικία και ύψος: Ο ειδικός στα ανθρώπινα οστά James Young Langthorne (PCA) προσδιόρισε την ηλικία του άνδρα μεταξύ 35 και 49 ετών και το ύψος του στα 1,75 μ. (καταρρίπτοντας την εκτίμηση του 19ου αιώνα που μιλούσε για νεαρό άνδρα έως 30 ετών και ύψους 1,70 μ.).
• Χρονολόγηση άνθρακα: Δείγμα οστού που αναλύθηκε στο Scottish Universities Environmental Research Centre έδειξε χρονολόγηση μεταξύ 987 και 1052 μ.Χ. «Αυτό επιβεβαιώνει οριστικά ότι η επαναχρησιμοποίηση της σαρκοφάγου και η αναδιαμόρφωση του καπακιού έγιναν στα τέλη της Σαξονικής περιόδου», σημειώνει ο καθηγητής Rodwell.
• Ίχνη ξύλινου φερέτρου: Οι ερευνητές εντόπισαν επίσης το περίγραμμα μιας ορθογώνιας δομής αποτυπωμένο με λευκό υπόλειμμα ασβέστη. Το εύρημα αυτό υποδηλώνει την ύπαρξη ενός ξύλινου φερέτρου που αποσυντέθηκε πλήρως κατά τους επτά αιώνες που η σαρκοφάγος παρέμεινε θαμμένη.

Σήμερα, η ιστορική αυτή ρωμαϊκή σαρκοφάγος μαζί με τα ευρήματά της εκτίθεται πλέον στο ευρύ κοινό στις Queen’s Diamond Jubilee Galleries του Westminster Abbey.