Βρυχηθμοί ψόφιου προβάτου
Ας ανακηρύξουμε από τώρα την 3η Νοεμβρίου «καλύτερη ημέρα του 2026» ώστε να καταλάβουν οι θεοί πως δεν είμαστε αχάριστοι, δεν είμαστε πλεονέκτες: δεν θέλουμε τίποτα καλύτερο για φέτος από την ήττα που υπέστη ο Ντόναλντ Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές για την ανανέωση βουλής και γερουσίας των ΗΠΑ. Εντάξει, αν αντί για αυτό είχαν σταματήσει οι πόλεμοι στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή θα ήταν κάτι πολύ καλύτερο αλλά το εκλογικό αποτέλεσμα της Τρίτης φέρνει κοντύτερα και αυτή την προοπτική.
Για την ακρίβεια μάλλον αποτελούσε προαπαιτούμενο της διακοπής των πολέμων η ήττα του Ντόναλντ Τραμπ: ο τυχάρπαστος πρόεδρος των ΗΠΑ μπορούσε έως χθες να προξενήσει το μεγαλύτερο δυνατό κακό, να επιτεθεί ξανά στο Ιράν ή να φθάσει στο σημείο να πουλάει όπλα και διαστημικές ιντερνετικές διευκολύνσεις στη Ρωσία, για να την ενισχύσει τον «κύλησε ο τεντζερης και βρήκε το καπάκι» αγαπημένο του Βλαδίμηρο Πούτιν, ώστε να καταφέρει μεγαλύτερα πλήγματα στην Ουκρανία και στη μισητή Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ακόμη και τον σχηματισμό κυβέρνησης στο Ισραήλ υπό τον Γκαντί Άιζενκοτ με τη στήριξη –μπορεί και τη συμμετοχή– των δύο παλαιστινιακών ισραηλινών κομμάτων και επομένως την απομάκρυνση του φρικτού Μπενιαμίν Νετανιάχου, ακόμη και αυτό διευκολύνει η ήττα του Ντόναλντ Τραμπ. Γκριζάρει λίγο και τις φιλοδοξίες του γείτονά μας Ταγίπ Ερντογάν.
Και τις φιλοδοξίες των Ευρωπαίων Ακροδεξιών μαραίνει – οι φιλοδοξίες των γελοίων συμπατριωτών που απέστειλαν δηλώσεις τραμπικών φρονημάτων μέσω της εντιμοτάτης πρέσβειρας Κίμπερλι Γκίλφοϊλ ήσαν γελοιωδέστερες των ιδίων· απλώς θα τους έχουμε να περιφέρονται μεταξύ μας αναμιμνησκόμενοι τα δύο χρόνια δόξας που έζησαν.
Το σπουδαιότερο είναι, νομίζω, πως ο πρόεδρος, που ποτέ δεν παραδέχθηκε πως είναι «χωλή νήσσα» θα γίνει ψόφιο πρόβατο που βρυχάται – τους βρυχηθμούς δεν θα τους εγκαταλείψει, θα τους εκτοξεύει για να νομίζει πως είναι ζωντανός, όπως οι κανονικοί άνθρωποι που φοβούνται το σκοτάδι σφυρίζουν. Οι σημαντικότεροι πολιτικοί που επέλεξε να τους αναθέσει αξιώματα αρχίζουν να τον εγκαταλείπουν, με πρώτον τον αντιπρόεδρο Τζ Ντ Βανς: κατανόησαν ότι το αφεντικό τους δεν μπορεί να τους τα παραχωρήσει μονίμως σαν πανίσχυρος μονάρχης, πρέπει να τα διεκδικήσουν μέσω δημοκρατικών διαδικασιών – και αυτό παραδειγματικά ενισχύει τη δημοκρατία σε όλον τον πλανήτη.
Τέλος πάντων, μπορεί να μην είναι πίσω μας όλα τα κακά, να μην μπορούμε ακόμη να πούμε «τέλος καλό, όλα καλά» αλλά τουλάχιστον φαίνεται οι ΗΠΑ να είναι σε διαδικασία ανάρρωσης και, μάλλον, τα χειρότερα τα έχουμε γλιτώσει.