یک تهیه کننده سینما به شبکههای ماهوارهای آگهی داد و از آن دفاع کرد
اگر بلندگو دستی وانتی میوه فروش یا ضایعات جمع کن کوچه مان هم به دستم بیافتد برای اهالی محله جار میزنم تا خبردار شوند و بچههایشان را برای تماشای یک فیلم کودک ایرانی به سینما ببرند. در عصر رسانه، حتما این شیوه از تبلیغ، راه حلی کودکانه به نظر میرسد؛ باکی نیست. مگر کار ما اساسا توجه به راه حلهای کودکانه نیست که در آنها جدال بین حق و ظلم همیشه پابرجاست؟