فرهنگ و هنر ملت‌ها نشان‌دهنده‌ی هویت آن‌هاست/ دغدغه هنرمندان دهه چهل و پنجاه معرفی هنر ایرانی به جهانیان بود

عبدی اسبقی یکی از نقاشان با سابقه معاصر است که همواره از سوی منتقدان به دلیل سبک و سیاق مشخصی که داشته، تحسین شده است. وی می‌گوید: برای شاعرانگی در کار هنری قطعا پشتوانه و داشته‌هایی لازم است و ما پشتوانه‌ای داریم که خیلی هم غنی است. آن داشته‌های با ارزش که در دنیا شناخته شده و حرف اول را می‌زند ادبیات و شعر ماست.

به گزارش خبرنگار ایلنا، آنچه که نمی‌توان در هیچ مقطع تاریخی از آن چشم‌پوشی کرد گنجینه‌های فرهنگی و ادبی است. این داشته‌های تاریخی، قدمت و پیشینه هر کشور و ملت تعیین می‌کنند. مثلا اینکه کشوری یا حتی قاره‌ای مانند آمریکا چگونه می‌تواند به خودی خود هنرهایی با قدمت داشته باشد، در حالی که سرزمینی بدون پیشینه تاریخی است! در مقابل می‌توان کشوری مثل ایران را مثال زد که دارای فرهنگ و هنری چندین هزارساله است. این ستونِ فرهنگ، تا آنجا محکم بوده که در آماج حملات و جنگ‌های دشمنان مختلف در دوره‌های تاریخی همچنان پا برجا مانده و بنا و معماری ادب و هنر را از تخریب و تاراج به دور داشته است. البته از دست دادن داشته‌های تاریخی بر اساس دانش و خلاقیت هنرمندان فاخر گذشته در مقاطع مختلف تاریخی، موضوع مهم دیگری است که در جای خود قابل بررسی است. 

با وجود این اهمیت و جایگاه باید اذعان داشت، آنچه باعث مانایی و ادامه حیات فرهنگ و هنر غنی گذشته خواهد شد، توجه هنرمندان معاصر به هر آن چیزی است که در هنر امروز (خواه همه رشته‌ها) به عنوان اِلِمان‌ها، نشانه‌ها و عناصر تشکیل‌دهنده اثر هنری به کار می‌روند. مثلا گاه می‌بینیم که تصویرگران از هنر تذهیب، خوشنویسی و نسخ قدیمی به جا مانده از خطاطان و تذهیب گران مهم و تاثیرگذار در آثارشان بهره می‌برند. این بهره‌گیری در سینما و تئاتر هم امکان‌پذیر است. دیگر رشته‌های هنرهای تجسمی هم از این قاعده مستثنی نیستند. مثلا امکان بهره‌گیری از آیین‌ها و مناسک در نقاشی و طراحی همچنین استفاده از اِلِمان‌های بصری به جا مانده از دوره‌های گذشته تاریخی مقوله‌ای به جا و لازم است که در سال‌های اخیر و در آثار هنرمندان نسل‌های جدید کمتر به چشم می‌خورد. ادبیات نیز منبع بسیارغنی و عمیق است که با توجه به تعدد ادیبان و مفاخر ایرانی آوازه جهانی یافته است. همین وجود و اهمیت ادبیات و شعر در فرهنگ ایران زمین است که باعث شده شاعرانگی در هنر و فرهنگ ایرانی صفتی برای برخی هنرمندان باشد.