بحران به فروبستگی تخیل سیاسی و امکان قرارداد اجتماعی نوین منتهی می شود

در نهایت، به نظر من، در ایران با نوعی دوگانگی و دوقطبی مواجه هستیم. از یک سو، کسانی معتقدند باید با نظام جهانی آشتی کنیم و در آن ادغام شویم؛ از سوی دیگر، گرایش‌هایی وجود دارند که بر تخاصم دائمی با این نظام تأکید می‌کنند و می‌خواهند این مسیر را تا انتها ادامه دهند. پرسش این است که آیا ناچاریم میان این دو گزینه یکی را انتخاب کنیم؟ حقیقت این است که من با بخشی از استدلال‌های طرفداران آشتی با نظام جهانی همدلی دارم. اما ادغام‌شدن در نظام سلطه‌ی جهانی که خود از پیش دچار بحران است، لزوماً تصمیمی عاقلانه نیست.