«Վերջին անգամ տեսել եմ մայիսին, բայց չեմ կարողացել գրկել ու կարոտս առնել՝ զուտ այն պատճառով, որ հանկարծ չվարակեմ». Վահեի պատմությունը՝ պատերազմում զոհված եղբոր՝ Արմանի մասին

Մատաղ սերնդին առաջնորդում է Հայրենիքի համար հերոսանալու գաղափարը. Հայրենիքի համար չարժե՞ մեռնել…

Արման Յուրիկի Գրիգորյանը ծնվել է 2002թ. Շիրակի մարզի Թորոս գյուղում, ժամկետային զինծառայող էր, ծառայել է Արցախի Ֆիզուլիի զորամասում:

Շիրակցի հերոսը մասնակցել է սեպտեմբերի 27-ին Ադրբեջանի կողմից Արցախի դեմ սանձազերծված պատերազմին: Պատերազմական գործողությունների ժամանակ ընկերների հետ ոչնչացրել է հակառակորդի մի շարք դիրքեր: Արման Գրիգորյանը հերոսաբար զոհվել է հոկտեմբերի 13-ին թուրք-ադրբեջանական ագրեսիան հետ մղելու ժամանակ:

«Արմանը սկզբնական շրջանում Արմավիրի զորամասում էր, ամռանը տեղափոխվեց Ֆիզուլի: Տանկիստ էր, դիրքեր չէր բարձրանում, հիշում եմ՝ սեպտեմբերի 26-ն էր, զանգեց, ասաց՝ շտապ դիրքեր ենք բարձրանում, մի կարևոր գործ կա, ես արդեն հասկացա, որ մի բան այն չէ:

Էդ իրիկունը, որ հետը խոսեցինք, ասացի՝ չգնաս զոհվես, մեզ խայտառակ անես:

Արմանի հետ վերջին անգամ խոսել եմ հոկտեմբերի 12-ին, խոսակցությունը տևում էր մի քանի վայրկյան… էդ օրը ասաց՝ տանկս է փչացել:

Հետը որ խոսում էի, ասում էի՝ այսօր քանի՞ դիրք ես գրավել ինձ համար…»,- ԳԱԼԱ-ի հետ զրույցում պատմում է արցախյան պատերազմում զոհված հերոսի եղբայրը՝ Վահե Գրիգորյանը:

«Մեր գյուղում մեր ազգին ասում են՝ Քեռեկանք, Արմանին գյուղում «Քեռեկանց Լոպազ» էին ասում. եղբայրս շատ հպարտ էր, բայց դա մեծամտության հետ կապ չուներ, ինքը էդպիսին էր:

Ես Արմանից մեծ եմ, բայց միշտ տան մեծը ինքն է եղել: Արմանը շատ հումորով էր, բայց միևնույն ժամանակ շատ լուրջ էր… ինքն ուրիշ էր. տանը տան տղա էր, շրջապատում՝ շրջապատի տղա: Տաքարյուն էր, դուխով, ընկերասեր. մարդկանց հետ հեշտ էր լեզու գտնում. բոլորի հետ Արմանը խոսելու ընդհանուր թեմա կգտներ:

Ամենից շատ սիրում էր աշխատել, ամբողջ օրը աշխատում էր. իրեն ամեն տեղ կարող էիր տեսնել՝ գյուղատնտեսական աշխատանքներից սկսած, մինչև երիտասարդական ծրագրերում:

Իր ապագայի, ապագա ծրագրերի մասին չէր խոսում, դա փակ թեմա էր…»,-շարունակում է Արմանի եղբայրը:

«Մինչև հիմա ոչ թե չեմ համակերպվում, այլ չեմ հավատում, որ ինքը չկա: Արմանի մահից երկար ժամանակ չի անցել, բայց օր օրի համակերպվում ես այդ մտքի հետ: Հիմա ես ինձ զգում եմ իր գործի շարունակողը և պետք է իր բացը լրացնեմ»:

Վահեն պատմում է, որ եղբորը վերջին անգամ տեսել է մայիսին, բայց չի կարողացել գրկել եղբորն ու կարոտն առնել.

«Մենք իրար հեռվից ենք տեսել, զուտ այն պատճառով, որ հանկարծ չվարակեմ, որովհետև այդ ժամանակ Քովիդի կենտրոնում էի աշխատում»:

Անահիտ Չալիկյան

The post «Վերջին անգամ տեսել եմ մայիսին, բայց չեմ կարողացել գրկել ու կարոտս առնել՝ զուտ այն պատճառով, որ հանկարծ չվարակեմ». Վահեի պատմությունը՝ պատերազմում զոհված եղբոր՝ Արմանի մասին appeared first on ԳԱԼԱ.