Кекчи қўшни
Аҳмад кўса ўлгудай ўжар одам. Бир гапни ушлаб олдими, бўлди, тураверади, ҳеч гапидан қайтмайди, унча-мунчасига кўнмайди. Ўзига ўхшаган бир-иккитасини айтмаса, ҳеч ким у билан гап талашмайди. «Кел, қўй, шу билан баравар бўламанми!» дея кўсага атай ён беради. Баъзилар «Сизники тўғри», деб уни баттар шиширади ҳам. Устига-устак, кўса ўта кекчи ҳам. Баъзан давраларда кимдир пайтини пойлаб […]