بعدش پايكوبى و خيابان و بوق، كه؛ اونوندا ايينه سينى ووردوق

كتمان نمى كنم كه من زخم خورده اى از درون هستم. زخمى كه من از خودى خورده ام هرگز از دشمنان نخورده ام. اما قرار نيست كه تحت تاثير اين زخم و درد، از وطن و ملتى كه يك عمر برايش كتابها نوشتم و عاشقانه ها سرودم دست بشويم. وطن و ملت و زبانى كه من مدافع آن هستم با وطن و زبان و ملت كسانى كه زخمم زده اند زمين تا آسمان تفاوت دارد. اين نوشته را براى نسل جوان آزربايجان مى نويسم تا وطن را در افراد نجويند. افراد خواهند آمد و خواهند رفت اما وطن همچنان پا برجاست