اردوغان، فرافکنی بیحاصل
رجب طیب اردوغان رئیسجمهور ترکیه در یک اظهارنظر انحرافی، جمهوری اسلامی ایران را به تلاش برای ایجاد ناامنی و بیثباتی در منطقه متهم کرد و «حشدالشعبی» عراق را نیز «تروریست» نامید. این تازهترین علامت سرخوردگی و انزوای اردوغان است ولی تجربه نشان داده که فرافکنی، هیچ یک از مشکلات اردوغان را حل نمیکند بلکه بر مشکلات میافزاید. این نخستین بار نیست که نامبرده سعی کرده بر شکست و ناکامیهای خود و گروههای تروریستی تحت الحمایه غرب و ارتشهای ناتو سرپوش بگذارد و ژست ضد تروریستی به خود بگیرد. پیش از این هم بارها اردوغان و سایر مقامات ارشد ترکیه ضمن تلاش برای سمپاشی و سیاهنمائی علیه ایران سعی کردهاند ایران را به فرقه گرائی و دامن زدن به ناامنی و فرقه گرائی متهم سازند ولی در میدان عمل هرگز موفق نشدهاند چهره کریه خود را در پشت این لفاظیهای بیپایه و جوسازیهای غیرواقعی مخفی سازند.
اردوغان و دستیارانش با آن کارنامه سیاه و پرخطا در سازماندهی، تجهیز، مسلح کردن، آموزش و هلی برد تروریستها و ماجراهای خفت بار قاچاق نفت و اسلحه، قاعدتاً در موقعیتی نیست که بتواند نسبت به تروریست بودن یا نبودن دیگران به اظهارنظر بپردازد. اردوغان اگر ذرهای وجدان داشت، پس از افشای ماهیت اقدامات پلید ترکیه در تشکیل و هدایت داعش و سایر گروههای تروریستی با همدستی ارتجاع حقیر عرب به سرکردگی عربستان، دیگر نمیبایست در انظار عمومی آفتابی میشد و سرش را بالا میگرفت بلکه میبایست برای همیشه از شدت رسوائیها و بیآبروئیها کناره میگرفت و عطای سیاست را به لقایش میبخشید.
حتی همین روزها، رفت و آمد نظامیان و شبکههای جاسوسی آمریکا و سایر کشورهای عضو پیمان ناتو، اسرائیل، عربستان، قطر، امارات، اردن و... به پایگاه هوائی اینجرلیک، این پایگاه و ترکیه را به «جولانگاه تروریستها و حامیان تروریسم» تبدیل کرده که البته کمترین اعتبار و آبروئی برای شهروندان این کشور مسلمان و غیرتمند باقی نگذاشته است. اردوغان چه خشنود باشد یا نگران، در تمامی جنایات و شرارتها و فجایعی که تروریستها در منطقه صورت داده و میدهند، «شریک جرم» آنها محسوب میشود. این برای ترکیه و مردم غیرتمندش بسیار شرمآور است که سرزمین آنها آلوده به جنایاتی شود که روی تاریخ را سیاه کرده است. اردوغان که این روزها برای گسترش دامنه اختیاراتش به هر وسیلهای متوسل شده، با آن کارنامه سیاهش اگر قرار باشد که به همان خیانتها و شرارتها ادامه دهد، کمترین آبروئی برای مردم مسلمان ترکیه باقی نخواهد گذاشت.
اگر قرار باشد روز عدالت برقرار شود و حامیان تروریسم و عاملان شکل گیری، قدرت گرفتن و حمایت از داعش و سایر تروریستهای اجارهای به محاکمه کشانده شوند، اردوغان و دستیارانش درصدر فهرست جنایتکاران جنگی محاکمه و مجازات خواهند شد و قطعاً فرصتی پیدا نخواهند کرد که با فرافکنی، سعی کنند مبارزین راستین در خط مقدم مبارزه نفس گیر علیه تروریسم را به القابی متهم سازند که شایسته خودشان است.
اگر طرحها و آرزوهای اردوغان به نتیجه میرسید، امروز ابوبکر البغدادی و سایر سرکردگان تروریسم در منطقه در دمشق و بغداد حاکم بودند و برای بلعیدن سایر کشورهای اسلامی عربده میکشیدند. خشم امروز اردوغان از شکست و ناکامی و اضمحلال تروریستهای عضوگیری شده از 85 کشور جهان سرچشمه میگیرد و دلیل دیگری ندارد. البته اردوغان در این فجایع و جنایات ضدانسانی تنها نیست. آمریکای ترامپ، صهیونیستها، ارتجاع عرب، فرانسه، انگلیس و مزدورانی از گوشه و کنار جهان در خدمت ماشین جنگی تروریستها هستند وگرنه کاملاً بعید بنظر میرسد که از اردوغان به تنهائی کار زیادی در این مقوله برآید یا بر میآمد.
اردوغان حتی در اداره کشورش نیز ناکام و سرخورده است. اکنون بیش از 5/1 میلیون نفر از مقامات دولتی، ارتشی، قضائی در ترکیه یا در زندانند یا برکنار شدهاند یا تحت تعقیب هستند و یا منتظر صدور حکم اعدام! صفحات مرزی و کردنشین ترکیه حتی برای لحظهای آرامش و ثبات ندارد. آراء ناپلئونی و شکننده به همهپرسی اخیر هم به خوبی نشان میدهد جای پای محکمی در جامعه ترکیه ندارد و موقعیتش به شدت لرزان و بیثبات است. در چنین شرایطی، اردوغان هرگز نمیتواند با متهم کردن همسایگانش، کمترین ثبات و آرامش و اقتداری را به ترکیه باز گرداند، چرا که بزرگترین دشمن اردوغان شخص خودش و چاپلوسان حاشیه نشین دولت ناتوان ترکیه هستند. اردوغان با چنین ترکیب ناهمگون و به شدت ناکارآمدی در حلقه مشاورینش حتی احتیاج به دشمن ندارد.
تصادفی نیست که متحدان غربی ترکیه تا این اندازه به وضوح از اردوغان و حزبش فاصله گرفتهاند و تدریجاً از ادبیات پرخاش جویانهتری را در تعامل با وی بهره میگیرند. کارنامه سیاه اردوغان حتی اگر برای خوش خدمتی به غرب و به ویژه اروپا به امید پیوستن به اتحادیه اروپا به این فضاحت و رسوائی کشیده شده، قاعدتاً غرب مایل نیست به خاطر همدستی بیشتر با اردوغان، بیش از این هزینه کند و قطعاً فاصلهها را بیشتر میکند. تقابل جدی و موثر آلمان، هلند و اتریش در جریان سفرهای تبلیغاتی اعضای ارشد دولتی و حزبی با آنها که حتی به دیپورت مقامات ارشد کابینه منجر شد، برای اردوغان بسیار پرهزینه و سنگین بود. نامبرده نباید تصور کند که با سمپاشی و سیاه نمائی علیه ایران و نیروهای مقاومت ضد تروریستی در منطقه میتواند اعتبار از دست رفتهاش را بازیاببی و بازسازی کند. همان کسانی که تا دیروز برای اردوغان و شیرین کاریهایش کف میزدند و از خیانتها و جنایاتش استقبال میکردند، نیز امروزه حاضر به حمایت و همکاری بیحد و مرز با وی و دستیارانش نیستند.
به مصلحت اردوغان است که از این مسیر پرخطا و بن بست، باز گردد و صادقانه به مردم غیرتمند ترکیه بگوید که اشبتاه کرده و مایل است به همدستی با حامیان تروریسم پایان دهد و خطاهای پرتعداد گذشته را جبران کند. در غیر این صورت با تکرار اتهامات پوچ و بیاساس به دیگران، حتی نظر سایر حامیان تروریسم را هم جلب نمیکند و همچنان در انزوای زجر دهندهای تنها خواهد ماند.
اردوغان و دستیارانش با آن کارنامه سیاه و پرخطا در سازماندهی، تجهیز، مسلح کردن، آموزش و هلی برد تروریستها و ماجراهای خفت بار قاچاق نفت و اسلحه، قاعدتاً در موقعیتی نیست که بتواند نسبت به تروریست بودن یا نبودن دیگران به اظهارنظر بپردازد. اردوغان اگر ذرهای وجدان داشت، پس از افشای ماهیت اقدامات پلید ترکیه در تشکیل و هدایت داعش و سایر گروههای تروریستی با همدستی ارتجاع حقیر عرب به سرکردگی عربستان، دیگر نمیبایست در انظار عمومی آفتابی میشد و سرش را بالا میگرفت بلکه میبایست برای همیشه از شدت رسوائیها و بیآبروئیها کناره میگرفت و عطای سیاست را به لقایش میبخشید.
حتی همین روزها، رفت و آمد نظامیان و شبکههای جاسوسی آمریکا و سایر کشورهای عضو پیمان ناتو، اسرائیل، عربستان، قطر، امارات، اردن و... به پایگاه هوائی اینجرلیک، این پایگاه و ترکیه را به «جولانگاه تروریستها و حامیان تروریسم» تبدیل کرده که البته کمترین اعتبار و آبروئی برای شهروندان این کشور مسلمان و غیرتمند باقی نگذاشته است. اردوغان چه خشنود باشد یا نگران، در تمامی جنایات و شرارتها و فجایعی که تروریستها در منطقه صورت داده و میدهند، «شریک جرم» آنها محسوب میشود. این برای ترکیه و مردم غیرتمندش بسیار شرمآور است که سرزمین آنها آلوده به جنایاتی شود که روی تاریخ را سیاه کرده است. اردوغان که این روزها برای گسترش دامنه اختیاراتش به هر وسیلهای متوسل شده، با آن کارنامه سیاهش اگر قرار باشد که به همان خیانتها و شرارتها ادامه دهد، کمترین آبروئی برای مردم مسلمان ترکیه باقی نخواهد گذاشت.
اگر قرار باشد روز عدالت برقرار شود و حامیان تروریسم و عاملان شکل گیری، قدرت گرفتن و حمایت از داعش و سایر تروریستهای اجارهای به محاکمه کشانده شوند، اردوغان و دستیارانش درصدر فهرست جنایتکاران جنگی محاکمه و مجازات خواهند شد و قطعاً فرصتی پیدا نخواهند کرد که با فرافکنی، سعی کنند مبارزین راستین در خط مقدم مبارزه نفس گیر علیه تروریسم را به القابی متهم سازند که شایسته خودشان است.
اگر طرحها و آرزوهای اردوغان به نتیجه میرسید، امروز ابوبکر البغدادی و سایر سرکردگان تروریسم در منطقه در دمشق و بغداد حاکم بودند و برای بلعیدن سایر کشورهای اسلامی عربده میکشیدند. خشم امروز اردوغان از شکست و ناکامی و اضمحلال تروریستهای عضوگیری شده از 85 کشور جهان سرچشمه میگیرد و دلیل دیگری ندارد. البته اردوغان در این فجایع و جنایات ضدانسانی تنها نیست. آمریکای ترامپ، صهیونیستها، ارتجاع عرب، فرانسه، انگلیس و مزدورانی از گوشه و کنار جهان در خدمت ماشین جنگی تروریستها هستند وگرنه کاملاً بعید بنظر میرسد که از اردوغان به تنهائی کار زیادی در این مقوله برآید یا بر میآمد.
اردوغان حتی در اداره کشورش نیز ناکام و سرخورده است. اکنون بیش از 5/1 میلیون نفر از مقامات دولتی، ارتشی، قضائی در ترکیه یا در زندانند یا برکنار شدهاند یا تحت تعقیب هستند و یا منتظر صدور حکم اعدام! صفحات مرزی و کردنشین ترکیه حتی برای لحظهای آرامش و ثبات ندارد. آراء ناپلئونی و شکننده به همهپرسی اخیر هم به خوبی نشان میدهد جای پای محکمی در جامعه ترکیه ندارد و موقعیتش به شدت لرزان و بیثبات است. در چنین شرایطی، اردوغان هرگز نمیتواند با متهم کردن همسایگانش، کمترین ثبات و آرامش و اقتداری را به ترکیه باز گرداند، چرا که بزرگترین دشمن اردوغان شخص خودش و چاپلوسان حاشیه نشین دولت ناتوان ترکیه هستند. اردوغان با چنین ترکیب ناهمگون و به شدت ناکارآمدی در حلقه مشاورینش حتی احتیاج به دشمن ندارد.
تصادفی نیست که متحدان غربی ترکیه تا این اندازه به وضوح از اردوغان و حزبش فاصله گرفتهاند و تدریجاً از ادبیات پرخاش جویانهتری را در تعامل با وی بهره میگیرند. کارنامه سیاه اردوغان حتی اگر برای خوش خدمتی به غرب و به ویژه اروپا به امید پیوستن به اتحادیه اروپا به این فضاحت و رسوائی کشیده شده، قاعدتاً غرب مایل نیست به خاطر همدستی بیشتر با اردوغان، بیش از این هزینه کند و قطعاً فاصلهها را بیشتر میکند. تقابل جدی و موثر آلمان، هلند و اتریش در جریان سفرهای تبلیغاتی اعضای ارشد دولتی و حزبی با آنها که حتی به دیپورت مقامات ارشد کابینه منجر شد، برای اردوغان بسیار پرهزینه و سنگین بود. نامبرده نباید تصور کند که با سمپاشی و سیاه نمائی علیه ایران و نیروهای مقاومت ضد تروریستی در منطقه میتواند اعتبار از دست رفتهاش را بازیاببی و بازسازی کند. همان کسانی که تا دیروز برای اردوغان و شیرین کاریهایش کف میزدند و از خیانتها و جنایاتش استقبال میکردند، نیز امروزه حاضر به حمایت و همکاری بیحد و مرز با وی و دستیارانش نیستند.
به مصلحت اردوغان است که از این مسیر پرخطا و بن بست، باز گردد و صادقانه به مردم غیرتمند ترکیه بگوید که اشبتاه کرده و مایل است به همدستی با حامیان تروریسم پایان دهد و خطاهای پرتعداد گذشته را جبران کند. در غیر این صورت با تکرار اتهامات پوچ و بیاساس به دیگران، حتی نظر سایر حامیان تروریسم را هم جلب نمیکند و همچنان در انزوای زجر دهندهای تنها خواهد ماند.