Κάγκουρας

Ο ευρωβουλευτής της Κυπριακής Δημοκρατίας, Φειδίας Παναγιώτου, προσήλθε στο μνημόσυνο του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού, στην Κύπρο, με μια τουλάχιστον εκκεντρική ενδυμασία. Στη φωτογραφία εμφανίζεται στην πρώτη σειρά, ανάμεσα σε άλλους παράγοντες της πολιτικής ζωής, με λευκό πουκάμισο και επίσης λευκό σορτ. Σαν κάγκουρας στην απογευματινή βόλτα.

Ο Φειδίας (όπως έχει επικρατήσει να τον λένε) κατηγορήθηκε, και όχι άδικα, για βεβήλωση της μνήμης δύο νεκρών. Η ενδυμασία του ήταν αναιδής. Μια δήλωση ναρκισσισμού ενός ακοινώνητου επιδειξία.

Πριν από τριάντα χρόνια, οι δύο άντρες είχαν πέσει θύματα του τουρκικού εθνικισμού. Ο Ισαάκ ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από Γκρίζους Λύκους, πολίτες και αστυνομικούς, στη Δερύνεια της Αμμοχώστου. Ο Σολωμού πυροβολήθηκε, επίσης στη Δερύνεια, ενώ προσπαθούσε να κατεβάσει την τουρκική σημαία από τον ιστό της.

Οι θάνατοι των δύο Κυπρίων είχαν σοκάρει. Ιδίως του Σολωμού, ο φόνος του οποίου καταγράφηκε και μεταδόθηκε από την τηλεόραση. Ο Θάνος Μικρούτσικος έκανε, με στίχους Αλκη Αλκαίου, τη θυσία εκείνη τραγούδι: «Οσοι με τον χάρο γίναν’ φίλοι, με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη».

Η πορεία του Κυπριακού δεν ακολούθησε την εθνορομαντική στάση εκείνης της θυσίας. Οι πολιτικές επιλογές, τα χρόνια που ακολούθησαν, επικαλούνταν τον ρεαλισμό. Οποια προσέγγιση κι αν επιχειρήθηκε, όμως, κανείς έως προχθές δεν είχε τολμήσει να αντιμετωπίσει με τόσο μηδενιστικό τρόπο τέτοια σύμβολα του ελληνικού κυπριακού πατριωτισμού.

Ωσπου το διέπραξε ο κάγκουρας της πολιτικής ζωής της Κύπρου. Ενας τύπος που εξελέγη επιδεικνύοντας την ασχετοσύνη του σε βιντεάκια στο TikTok. Ενας μαϊντανός της σοσιαλμιντιακής παραχάραξης που απαλλάσσει την πολιτική από την υποχρέωση να επικαλείται ιδέες και αρχές. Ενας μοδάτος μεταμοντέρνος που εμφανίζει την υποστήριξή του στον πουτινικό αναθεωρητισμό σε σχέση με την Ουκρανία ως ευρωπαϊκή υποχρέωση.

Για να ανταποκριθείς με τόσο θράσος σε μια τέτοια επιλογή πρέπει, μαζί με την απόλυτη άγνοια και αδιαφορία για οτιδήποτε συγκροτεί τις κοινωνίες ως κοινότητες αξιών, να είσαι ο ιδεότυπος της καγκουριάς. Η κοινωνική σου ταυτότητα, δηλαδή, να συνδυάζει επίδειξη, θόρυβο, μαγκιά και έλλειψη αισθητικού μέτρου.

Είναι η ταυτότητα του ριζοσπάστη οπαδού του μηδενιστικού ωφελιμισμού.

Η επιτήδευση αυτή προϋποθέτει άγνοια και περιφρόνηση κοινωνικών τύπων που είναι κυρίαρχοι στις δημόσιες συμπεριφορές. Η πιο επιτηδευμένη εκδήλωση τέτοιου μηδενιστικού ωφελιμισμού ήταν η άρνηση της γραβάτας. Δεν είναι τυχαίο ότι πιστός οπαδός αυτής της συμπεριφοράς στην ελληνική πολιτική ζωή είναι ο Αλέξης Τσίπρας.

Αλλά ο Φειδίας Παναγιώτου είναι μια περίπτωση μόνος του. Επειδή δεν επικαλείται τίποτα, δεν νοιάζεται για τίποτα, δείχνει να υπάρχει μόνο για την πάρτη του. Τους έχει όλους γραμμένους.

Και το ότι υπάρχουν συμπολίτες του που ακόμα δεν το καταλαβαίνουν είναι ήττα της λογικής.